Kolejny odcinek o kinowej premierze, tym razem produkcja Oza Perkinsa Kod Zła, z Nicolasem Cagem w roli złego. Czym film jest rzeczywiście najlepszym dziełem grozy tego roku? Czy mieszanie gatunków, od kryminału, po różne podgatunki horroru wychodzi mu na dobre? Czy Nicolas Cage potrafi być przerażający?

O tym wszystkim w niniejszym odcinku.

Tym razem o filmie granym w kinach: Ciche miejsce: dzień pierwszy. Jak radzi sobie trzecia część z serii?

Jak głośno jest w Nowym Yorku? Czy koty potrafią milczeć? Czy pizza motywuje niezależnie od okoliczności?

Odpowiadam nie tylko na te pytania.

Kolejny film z serii Przewiń raz jeszcze. Tym razem rocznik 1981: Upiorne urodziny. To kanadyjski nietypowy slasher. Co go odróżnia od amerykańskich sąsiadów, czy slasher może być czymś więcej, niż jedynie skreślaniem z listy kolejnych ofiar? Czy można przekombinować w tym ze zwodzeniem widza? O tym w najnowszym odcinku.

Kolejny film z serii Przewiń raz jeszcze. Tym razem rocznik 1983: Nazajutrz.

Dlaczego film Meyera stał się wydarzeniem w USA? Jaki pobił rekord? Czy w burzliwych czasach zimnej wojny twórcom udało się opowiedzieć historię nuklearnej wojny bez propagandy? O tym w najnowszym odcinku.

Najnowszy film Alexa Garlanda ukazuje alternatywną wizję Stanów pogrążonych w chaosie wojny domowej. Czy to aż tak bardzo alternatywna wizja? Na ile można dostrzec w niej uniwersalne przesłanie o wojnie? Czy rzeczywiście film Garlanda może wywoływać spore kontrowersje? O tym w najnowszym odcinku.

Kolejny film skreślony z listy wstydu. Tym razem to Pulp Fiction obejrzany na dużym ekranie na Timeless Film Festival. Co wiedziałem o filmie Tarantino przed seansem, co mnie zaskoczyło i która sekwencja w tej narracyjnej układance była dla mnie najciekawsza? O tym wszystkim w odcinku.

Czas przyznać się do swojej filmowej listy wstydu, a jest wśród niej Ojciec Chrzestny, a właściwie już był. Co sądze o klasyku Coppoli, z jakimi grami komputerowymi mi się skojarzył  i jakie są plusy z oglądania filmu na starej taśmie? O tym wszystkim w najnowszym odcinku.

Przeszłe życie przy ostatnim rozdaniu Oscarów nie zwyciężyło w żadnej z 2 nominowanych kategorii. Szkoda, bo  pełnometrażowy debiut Celine Song okazał się dojrzałą opowieścią o żegnaniu się z przeszłością. To nie jedyny wątek filmu, a oprócz precyzyjnego i subtelnego scenariusza, warto podkreślić, jak dobre są zdjęcia Shabiera Kirchnera. Do tego można dodać skojarzenia z Zakochanym bez pamięci i Przed wschodem słońca i rekomendacja do odsłuchania najnowszego podcastu gotowa.

Pomimo ostrej krytyki i zarzutów o nadmierne cięcia, film Ridleya Scotta otrzymał trzy nominacje do Oscara. Czy Napoleon jest rzeczywiście tak zły, jak go oceniają? Czy musimy poczekać na pełną ponad 4 godzinną reżyserską wersję? Jaki obraz Napoleona wyłania się z kreacji Joaquina Phoenixa? O tym wszystkim w  najnowszym odcinku.

Matka siedzi z tyłu, to islandzko-estoński komediodramat w reżyserii Hilmara Oddssona, który zabiera nas w podróż w czarno białych kadrach. Historia Jona nie jest jednak tak czarno biała, a skandynawski humor miesza się tu z dramatycznym ciężarem. Co można wyczytać z tej stylowej historii, czy Islandki krajobraz celnie oddaje wnętrze głównego bohatera? O tym w odcinku.