Kalbi kırık bir ok nereyi vurabilirse, orası oluyorum bazen

Sakardır kalbim

Öyle ki,

Hayatı sevme tehlikesi geçiriyorum bazen

Yarım dalgın

Ve kusurlu geldim ben buraya

Hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda

Dedim kırk sesle

Nereye gitsem,

Ben dik,

Gölgem kamburdu bu dünyada

Ben biraz yavaş

Günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri

Ben biraz en üzgün

Yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi

Beni sanki sızılı bir kitabın tam ortasında unutmuşlar

Doğru hatırlar ama yanlış unutur insan

Yanlış unutmuşsun

Hiçbir şey unuttuğun gibi değil diyorum sana

Düşerken biçim almış bir gövdeydim

Beni ancak düşerken sevebilirlerdi

Ne zaman her şeyi ölse birinin,

Kendini ölümlerde yaşar, kalır o

Ne zaman bir kendisi ölse birinin,

Ölümlerde kendini yaşar, kalır o.

Durup dünya diyorum

Bazen dönmüyor da

Düşüyormuş gibi geliyor bana...

Bir kere düştüğü yeri, sonra da hep arıyor insan

Düştüğü yere de, hep sonra gidip bakmak istiyor insan

Çünkü yapraklar sevgilim

Düştükten çok sonra inanırlarmış- Artık ağaçta olmadıklarına

Çünkü yaprağın daldaki boşluğu,

Yine o yaprağın kendisi kadar...

Biliyorsunuz

Bazı fotoğraflarda canı sıkılan bir ağaç gibi bakıyorum dünyaya

Umduğum felaket bu değildi diyorum

Çok baktım ama seyretmedim sonra hiçbir şeyi

Dedim

Belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya...

Diyarbakırda resim öğretmenliği yaparak hayatını kazanıyor

Kendisini başarılı bir şair hatta yeni kuşağın en başarılı şairi sayılabileceğini söylüyorlar