her mevsimin kendine has bir ruh hali vardır ve bizler çoğu zaman karakterlerimizi bu durumlar ile eşleştiririz. kışın evine sığınan, sakin ev insanları ve yazın yeri göğü birbirine katıp alkolle harmanlayan insancıklar… bilmem kaç bin kilometreye sıkışmış bedenlere nefes aldıran ilk bahar; canlı yeşilin ağaçları, üstüne beyaz bulutlar serpilmiş mavi gökyüzü ve sonbahar. eylülden kasıma… hatta senenin çıkış kapısı aralık dahi sonudur mevsimlerin. karanlığıdır koskoca bir yılın! işte bahsini kendime borç bildiğim konuya geçmeliyim çünkü artık baharın da sonu geldi, senenin de. her ayrılışa karanlık çöker, sona erer aydınlığı vaktin fakat aydınlıklar huzur vermez bütününde dile gelenlerin ve bir karartı kalır geriye…