در مقاله اول، نظامی عروضی حکایتی درباره خودش نقل نکرد ولی در مقاله‌های بعدی همیشه آخرین حکایت یکی از خاطرات خودش است. این آخرین حکایت مقاله دوم هم نقل آن است که چگونه نظامی عروضی در مجلس سلطان غوری به خاطر چند بیت بدیهه‌ای که گفت (باز هم تاکید بر بدیهه) دوازده هزار من سرب پاداش گرفت