دعای من کو؟

شاید برای خیلی از ما این سؤال پیش آمده باشد:

خدایا، این همه برای سلامتی دعا کردیم، چرا مرگ؟

این همه برای برکت دعا کردیم، چرا فقر؟

اگر این سؤال‌ها را از دل دعا می‌پرسی، یعنی ایمانت سالم است.

چون عقل انسان انتظار دارد وقتی چیزی می‌کارد، چیزی هم درو کند.

بیایید به دو بخش از کلام خدا نگاه کنیم:

۱- مکاشفه ۷:۱۰-۱۲

ما ایمان داریم که نور، قطعاً بر تاریکی پیروز است.

یکی از وعده‌های مکاشفه این است که عیسی مسیح تنها با کلام دهانش، شیطان را شکست می‌دهد.

هر بدی‌ای که امروز می‌بینیم، ریشه در تاریکی دارد، اما پایانش شکست است.

حالا پلی می‌زنیم به حدود ۸۵۰ سال قبل از میلاد تا ببینیم:

آیا دعای ما واقعاً نزد خدا شنیده می‌شود؟

پاسخ روشن است: بله.

۲- دانیال ۱۲:۱۰-۱۶

در کتاب دانیال می‌بینیم که فرشتهٔ خدا ۲۱ روز در نبرد روحانی درگیر بود و برای پیروزی از میکائیل، فرشتهٔ اعظم، کمک خواست.

بعضی چیزها باید رخ بدهد. هنوز جنگ‌های روحانی بر سر ملت‌ها وجود دارد، و هر جا فارسی‌زبانان می‌روند، این نبرد هم همراهشان است.

دعایی که تو می‌کنی، ممکن است ۲۱ روز در آسمان درگیر جنگ باشد.

در عهد عتیق این نبردها بسیار سخت بود،

اما بعد از ریخته شدن خون عیسی، پیروزی برای فرشتگان خدا آسان شد؛

چون به خون بره مجهز شدند.

در برابر شیطان بایست.

در نام عیسی فرمان بده تا از ایمان و زندگی‌ات دور شود.

او بر صلیب شکست خورده و دیگر قدرت نهایی ندارد.

کلید پیروزی، نگاه تو به صلیب است.

شیطان تلاش می‌کند هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد،

اما کلام خدا می‌گوید: ما شفیعی داریم که نزد پدر برای ما شفاعت می‌کند.

عیسی تمام محکومیت‌هایی را که بر ضد ما نوشته شده بود، بر صلیب میخکوب کرد.

اگر خدا با ماست، کیست بر ضد ما؟

خدای ما فراتر از تمام ریاست‌ها و قدرت‌هاست.

دعای تو در آسمان گم نمی‌شود.

دعای تو نزد خدا محفوظ است.

یادت باشد، شاید در آسمان برایش جنگ باشد،

اما در نهایت، دعای تو به حضور خدا می‌رسد.