دعای من کو؟

شاید برای خیلی از ما این سؤال پیش آمده باشد:

خدایا، این همه برای سلامتی دعا کردیم، چرا مرگ؟

این همه برای برکت دعا کردیم، چرا فقر؟

اگر این سؤال‌ها را از دل دعا می‌پرسی، یعنی ایمانت سالم است.

چون عقل انسان انتظار دارد وقتی چیزی می‌کارد، چیزی هم درو کند.

بیایید به دو بخش از کلام خدا نگاه کنیم:

۱- مکاشفه ۷:۱۰-۱۲

ما ایمان داریم که نور، قطعاً بر تاریکی پیروز است.

یکی از وعده‌های مکاشفه این است که عیسی مسیح تنها با کلام دهانش، شیطان را شکست می‌دهد.

هر بدی‌ای که امروز می‌بینیم، ریشه در تاریکی دارد، اما پایانش شکست است.

حالا پلی می‌زنیم به حدود ۸۵۰ سال قبل از میلاد تا ببینیم:

آیا دعای ما واقعاً نزد خدا شنیده می‌شود؟

پاسخ روشن است: بله.

۲- دانیال ۱۲:۱۰-۱۶

در کتاب دانیال می‌بینیم که فرشتهٔ خدا ۲۱ روز در نبرد روحانی درگیر بود و برای پیروزی از میکائیل، فرشتهٔ اعظم، کمک خواست.

بعضی چیزها باید رخ بدهد. هنوز جنگ‌های روحانی بر سر ملت‌ها وجود دارد، و هر جا فارسی‌زبانان می‌روند، این نبرد هم همراهشان است.

دعایی که تو می‌کنی، ممکن است ۲۱ روز در آسمان درگیر جنگ باشد.

در عهد عتیق این نبردها بسیار سخت بود،

اما بعد از ریخته شدن خون عیسی، پیروزی برای فرشتگان خدا آسان شد؛

چون به خون بره مجهز شدند.

در برابر شیطان بایست.

در نام عیسی فرمان بده تا از ایمان و زندگی‌ات دور شود.

او بر صلیب شکست خورده و دیگر قدرت نهایی ندارد.

کلید پیروزی، نگاه تو به صلیب است.

شیطان تلاش می‌کند هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد،

اما کلام خدا می‌گوید: ما شفیعی داریم که نزد پدر برای ما شفاعت می‌کند.

عیسی تمام محکومیت‌هایی را که بر ضد ما نوشته شده بود، بر صلیب میخکوب کرد.

اگر خدا با ماست، کیست بر ضد ما؟

خدای ما فراتر از تمام ریاست‌ها و قدرت‌هاست.

دعای تو در آسمان گم نمی‌شود.

دعای تو نزد خدا محفوظ است.

یادت باشد، شاید در آسمان برایش جنگ باشد،

اما در نهایت، دعای تو به حضور خدا می‌رسد.

رهایی از انزجار

قرائت کلام: مزمور ۷۳

در این دو هفته شاید کمی از خدا دور شدیم. کمتر دعا کردیم، کمتر کلام خواندیم، و حالِ دلمان آرام‌آرام سنگین‌تر شد. شاید حتی حرف‌هایی زدیم که شایسته نبود، در برابر چیزهایی که دیدیم و تجربه کردیم.

اما یک حقیقت وجود دارد:

چیزی هست که می‌تواند ما را از این تلخی، از این خشم و از این بددلی نجات دهد.

بعد از دعای جمعی و حقیقی، حال درونی ما تغییر می‌کند. دل ما دگرگون می‌شود.

خدایی که وارد صحنهٔ زندگی ما می‌شود، خدای دور و خاموش نیست. او در روزهای سخت، در روزهای تاریک، همچنان منتظر ماست.

نمی‌شود با سختی مواجه نشویم. انسان وقتی ظلم را می‌بیند، طبیعی است که دچار خشم و انزجار شود. این بخشی از انسانیت ماست. اما کلام خدا می‌فرماید:

خشم بگیرید، اما در نفرت باقی نمانید.

جنگ ما با لعن و نفرین حل نمی‌شود. باید بدانیم چگونه بجنگیم.

وقتی بفهمیم خدای ما وارد این جنگ می‌شود و خودش می‌جنگد، امید زنده می‌شود. خدای ما ظلم را نمی‌بیند و ساکت نمی‌ماند.

وقتی به عمق حضور خدا وارد می‌شویم، می‌فهمیم که خدای عدالت از شرارت عبور نمی‌کند.

کلام خدا می‌گوید: منتظران خدا خجل نخواهند شد. ما به انسان توکل نمی‌کنیم، به خدای حقیقی توکل می‌کنیم.

در هر شرایطی که هستی، این وعده برای توست:

اگر به خدا نزدیک شوی، خدا تو را دربر خواهد گرفت. «آیهٔ ۲۵»

کلید رهایی، امروز در دستان ماست.

سقوطِ دیکتاتور

ما فقط به دنبال یک پیام سیاسی یا تاریخی نیستیم؛

می‌خواهیم حقیقتی را ببینیم که بارها در تاریخ تکرار شده و امروز بیش از هر زمان به ایران مربوط است.

کتاب‌مقدس نشان می‌دهد:

قدرتِ جدا از خدا، همیشه به ظلم، فریب و در نهایت سقوط منتهی می‌شود.

این پیام فقط درباره گذشته نیست؛ درباره امروز ماست.

📖 قرائت کلام: دوم سموئیل، باب ۱۴ و ۱۸

داستان داوود و ابشالوم، داستان شورش، فریب مردم و سقوط یک دیکتاتور است.

دوم سموئیل ۱۸:۷ —

«لشکریان اسرائیل در آنجا از خادمان داوود شکست خوردند و کشتاری عظیم واقع شد.»

کلام خدا به‌روشنی می‌گوید:

هیچ دیکتاتوری، حتی اگر محبوب جلوه کند، از داوری خدا فرار نخواهد کرد.

سه حقیقت اساسی این داستان:

۱- دیکتاتور با فریب آغاز می‌کند، نه با زور

ابشالوم ابتدا با خشونت نیامد؛ با همدلی دروغین، گوش دادن ظاهری و وعده عدالت دل مردم را دزدید، پیش از آنکه تخت پادشاهی را بخواهد.

هر دیکتاتوری، قبل از سرکوب، با فریب وارد می‌شود.

۲- دیکتاتور از منابع مردم، برای لذت خود استفاده می‌کند

ابشالوم وقتی قدرت را گرفت، به عیش، لذت و تحقیر حرمت‌ها روی آورد. ثروت، آبرو و امنیت مردم را قربانی کرد.

کشوری با ثروت عظیم اما مردمی فقیر، نشانه حکومتِ جدا از خداست.

۳- سقوطِ دیکتاتور اجتناب‌ناپذیر است

کلام خدا می‌گوید: دیکتاتور نمی‌ماند، حتی اگر مدتی پیروز به نظر برسد.

ابشالوم سقوط کرد، چون قدرت بر پایه دروغ پایدار نخواهد بود.

✨ امید ما: خداوند، داور تاریخ است و هیچ دیکتاتوری تا ابد باقی نمی‌ماند.

سفرِ دل

ما نمی‌خواهیم فقط یک سال جدید را شروع کنیم؛

می‌خواهیم دل‌مان را با خدا هم‌مسیر کنیم.

خدا ما را دعوت می‌کند که امسال، بیش از هر چیز، به دل‌مان توجه کنیم.

دل فقط جای احساسات نیست،

دل مرکز انتخاب‌ها، تصمیم‌ها و عمل انسان است.

دل از دیدگاه کتاب‌مقدس

امثال ۲۳:۴ — «دل خود را محافظت کن.»

متی ۲۱:۶ — «دل محل انتخاب است؛ با خدا یا بدون خدا.»

ارمیا ۹:۱۷ — «مشکل اصلی انسان، دل اوست.»

حزقیال ۲۶:۳۶ — «وعده خدا: دل تازه به شما خواهم داد.»

ما می‌خواهیم وارد سفرِ دل شویم.

سفری با سه ایستگاه، که برای رسیدن به هر کدام، باید از قبلی عبور کرد.

۱. دلِ پاک

دل چگونه پاک می‌شود؟ با توبه و اعتراف.

مزمور ۵۱، فریاد داوود است؛ جایی که در اوج شکست، از خدا دل تازه می‌خواهد.

ایمانِ بالغ یعنی بتوانیم بگوییم:

«خداوندا، من نمی‌توانم دلم را کنترل کنم؛ آن را به دستان تو می‌سپارم.»

تنها چیزی که نیاز داریم، صداقت با خداست تا دل تازه دریافت کنیم.

۲. دلِ عاشق

ارمیا ۲:۲ — خدا محبت روزهای اول را به یاد می‌آورد.

او از ما می‌خواهد که عشق اول را به یاد بیاوریم.

دلِ عاشق یعنی دعا، گفتگو با خدا باشد؛

و پرستش، زمان دیدار با او.

۳. دلِ آرام، اعتماد به آینده

مزمور ۳۷ — «بر خداوند توکل کن و نیکویی نما.»

توکل یعنی تلاش می‌کنم، اما کنترل نمی‌کنم.

راه خود را به خدا می‌سپارم؛ برنامه دارم، اما اضطراب و ترس ندارم.

آرامش دارم، چون نتیجه را نمی‌دانم، اما به خدا اعتماد دارم.

این سفر، سفرِ داشتن دلی پاک، عاشق و آرام است.

سفری که ما را به زندگی‌ای سرشار از آرامش واقعی می‌رساند.

میزبان خداوند باش

قرائت کلام: لوقا ۱:۲–۷

خدا می‌خواهد وارد خانهٔ دل تو شود، نه برای گوشه‌ای پنهان، بلکه برای بهترین جا.

سؤال این است: آیا حاضر هستی میزبان خدا باشی؟

در کلام، چهار صحنه می‌بینیم که عیسی در پارچه‌ای پیچیده می‌شود؛ هر کدام پیامی عمیق برای زندگی ما دارد:

۱. ردای قنداق

جایی که عیسی در قنداق پیچیده شد.

خدایی که خود را آن‌قدر فروتن ساخت تا مانند ما زندگی کند، به شکل یک نوزاد به دنیا بیاید و در میان ما قدم بزند.

۲. ردای خدمت

در یوحنا ۱۳ می‌خوانیم که عیسی پارچه‌ای به کمر بست و پاهای شاگردانش را شست.

خدا کمر به خدمت می‌بندد، حاضر است ما را از آلودگی‌های دنیا پاک کند، گناهانمان را بشوید و زندگی‌مان را تازه بسازد.

۳. حولهٔ کفن

جایی که عیسی در کفن پیچیده شد.

جایی که مرگ، گناه و قدرت شیطان شکست خورد.

به همین دلیل است که می‌گوییم هر روز کریسمس است؛ چون هر زمان کسی به مسیح ایمان می‌آورد، پیروزی خدای حقیقی بر شریر اعلام می‌شود.

۴. ردای همیشگی

روح‌القدس که امروز برای ما فرستاده شده تا بر ما قرار بگیرد و همیشه با ما بماند.

امروز عیسی مسیح بر درِ قلب تو ایستاده و می‌کوبد.

آیا در را باز می‌کنی، یا مانند کسانی که مریم و یوسف را رد کردند، در را می‌بندی؟

این انتخاب توست.

امروز مانند یوسف باش که به صدای خدا پشت نکرد،

و مانند مریم که بدون چون‌وچرا دعوت خدا را پذیرفت و با ایمان قدم برداشت.

آیا عیسی مسیح را در انباری خانهٔ دلت نگه می‌داری،

یا در بهترین جای خانه؟

عیسی مسیح باید در مرکز و محور زندگی تو قرار داشته باشد.

جامعهٔ مسیحی؛ جایی برای رشد، شهادت و ثمر

قرائت کلام: یوحنا ۱:۱۵‌–‌۱۷

گاهی ما در جمع هستیم، اما دل و فکرمان جای دیگری‌ست. کلام به ما یادآوری می‌کند که مهم‌تر از «حضور در یک جمع»، این است که در همان جمع، با عیسی قدم بزنیم؛ چون بدون او، جمع فقط یک دورهمی است، نه مشارکت واقعی.

۱. بودن در جمع مسیحی باعث رشد ما می‌شود.

وقتی کنار هم هستیم، قوت می‌گیریم، تشویق می‌شویم و در محبت ریشه می‌دوانیم.

کولسیان ۱۲:۳‌–‌۱۵

۲. جامعهٔ مسیحی برای جهان یک شهادت زنده است.

جهان رفتار ما را می‌بیند؛ محبت، فروتنی و وفاداری ما به‌خودی‌خود پیام انجیل را اعلام می‌کند.

یوحنا ۳۵:۱۳

۳. بودن در جامعهٔ مسیح ثمر می‌آورد.

هیچ شاخه‌ای جدا از تاک زنده نمی‌ماند. ما نیز بدون هم‌دیگر و بدون مشارکت، ثمر نمی‌دهیم.

یوحنا ۱۵

امروز دعوت عیسی برای تو روشن است:

برگرد؛ دوباره وصل شو به تاک حقیقی. مشارکت را از نو شروع کن. نگذار هیچ‌چیز تو را از قدم زدن با او و با جامعه‌اش بازدارد

لمس نجات‌بخش

قرائت کلام: مرقس ۵: ۲۴–۳۴

گاهی چالش‌های زندگی‌مان طولانی می‌شوند، نه چون راهی نیست، بلکه چون سه مانع بزرگ جلوی ما را گرفته است:

نامیدی طولانی که آرام و بی‌صدا ما را تحلیل می‌برد؛ سال‌ها دعا، تلاش و مشورت… اما اوضاع بدتر می‌شود، نه بهتر. این زن به ما یاد می‌دهد حتی وقتی امید تمام می‌شود، ایمان می‌تواند تازه شود و جوانه بزند.

شرم و خجالت که یکی از بزرگ‌ترین سدهای دریافت برکت است، اما گاهی یک قدم ایمان و عبور از شرم، از خود معجزه هم بزرگ‌تر است.

ترس از رد شدن؛ ترس از این‌که خدا مرا نپذیرد، شکست بخورم یا دیگران چه فکری کنند. اما وقتی با ایمان و شجاعت پیش می‌رویم، آتشی در ما روشن می‌شود و دیگر به نگاه مردم نه، بلکه به عیسیِ نجات‌دهنده خیره می‌شویم.

این زن با سه قدم ساده اما قدرتمند به عیسی رسید:

نزدیک شدن؛ عیسی او را صدا نزد، این زن بود که تصمیم گرفت و حرکت کرد. گاهی یک دعا، یک اعتراف، یک تسلیم ساده، آسمان را به حرکت درمی‌آورد.

لمس کردن؛ او ایمان درونی‌اش را به عمل بیرونی تبدیل کرد و ردای عیسی را لمس کرد. ایمان بدون لمس، فقط یک فکر زیباست؛ اما ایمان همراه با عمل، زندگی را تغییر می‌دهد.

شنیدن صدای عیسی؛ او نه فقط شفای جسم، بلکه هویت تازه گرفت، وقتی عیسی گفت: «دخترم». دوازده سال «نجس» و «بدشانس» نامیده می‌شد، اما این بار، برای نخستین‌بار، کسی به او گفت: دخترم. شفا می‌تواند موقتی باشد، اما هویتی که عیسی می‌بخشد، جاودانه است.

اگر امروز در میان جمعیتِ مشکلات هستی، فقط یک قدم… یک لمس… یک ایمان، می‌تواند زندگی‌ات را برای همیشه عوض کند.

دنیا می‌گوید: «هیس…» اما تو بلندتر فریاد بزن.

گاهی صداهایی از دنیا، مردم، شیطان، تجربه‌های تلخ، شکست‌ها، شرم، گناه یا حتی از درون خودمان می‌شنویم که می‌گویند: «ساکت شو. دعا نکن. پرستش نکن. امید نداشته باش.»

اما این صدای خدا نیست.

بارتیمائوس کور — مردی بی‌هویت، بی‌خانمان و طردشده — چیزی داشت که بقیه نداشتند: فریادی از تهِ قلب، پر از ایمان.

مرقس ۵۲-۴۶:۱۰ به ما ۶ قدم یاد می‌دهد وقتی دنیا می‌گوید «هیس»، ما بلندتر فریاد بزنیم:

١. خوب گوش کن.

ایمان از شنیدن است. گوش روحانی‌ات را تقویت کن. بارتیمائوس اول شنید… بعد فریاد زد.

٢. شناخت درست داشته باش.

فریاد تو فقط نیاز نباشد؛ شناخت باشد. «پسر داوود» لقب مسیح موعود بود. بارتیمائوس نابینا بود ولی از همه بیناتر.

٣. از عمق ایمان فریاد بزن.

مردم گفتند: «ساکت شو.» اما او بلندتر فریاد زد. دنیا ساکت می‌کند، ایمان بلند می‌کند.

٤. عیسی را متوقف کن.

وقتی از عمق ایمان فریاد بزنی، عیسی می‌ایستد؛ همان‌طور که برای بارتیمائوس ایستاد.

٥. نیاز اصلی‌ات را بگو.

عیسی می‌خواهد بدانی دقیقاً چه می‌خواهی. اعتراف تو اعلام قدرت اوست.

٦. ایمان داشته باش.

فریاد نیاز تو را نزد عیسی می‌برد… اما فریاد ایمان تو را شفا می‌دهد.

هیچ خبری نیست!

قرائت کلام: اول پادشاهان ۱۸:۴۱ تا ۴۶

۱. اگرچه چیزی امیدوارکننده به چشم نمی‌آید، اما وعدهٔ خدا پابرجاست. حتی وقتی آسمان خشک و بی‌ابر است، خدا هنوز همان خدایی است که وعده داده است. ایمان یعنی اعتماد کردن وقتی هنوز هیچ نشانه‌ای نیست.

۲. در دل ناامیدی، دعا را متوقف نکن. ایلیا بارها دعا کرد، و هر بار خادمش بازگشت و گفت: «هیچ خبری نیست.» اما او تسلیم نشد. دعا پلی است میان وعدهٔ خدا و تحقق آن.

۳. نشانه‌های کوچک را جدی بگیر و فوراً عمل کن. وقتی ابری به اندازهٔ کف دست دیده شد، ایلیا دانست زمان باران فرارسیده است. خدا اغلب از همان نشانه‌های کوچک، آغازهای بزرگ می‌سازد.

زندگی در روح یا خواهشِ نفس؟

قرائت کلام: غلاطیان ۵:۱۶ تا ۲۱

1. برای خدا زندگی کن، نه برای ارضای نفس و تأیید مردم.

زندگی‌ات را وقف رضای او کن، نه نگاه دیگران. هدف اصلی ما جلال دادن خداست، نه گرفتن تحسین از انسان‌ها.

(غلاطیان ۱:۱۰، اول قرنتیان ۱۰:۳۱)

۲. نامِ خدای خویش را به باطل مبر.

با گفتار و کردار خود نام او را محترم بدار. مسیحی بودن فقط نام نیست، بلکه مسئولیتِ بازتاب دادن قدوسیتِ اوست.

(خروج ۲۰:۷، دوم تیموتائوس ۲:۱۹)

۳. هم‌شکلِ این عصر مشو.

در جهانی که ارزش‌هایش تغییر کرده، تو با ذهن و قلبی تازه، مطابق ارادهٔ خدا زندگی کن؛ نه مثل دنیا، بلکه مثل فرزندِ نور.

(رومیان ۱۲:۲، افسسیان ۵:۱۱، دوم قرنتیان ۶:۱۴)

۴. مسیحیت را برای خودت آسان نکن.

ایمان حقیقی همیشه راحت نیست، اما پُر از قدرت است. پیروی از مسیح یعنی ایستادن در حق، حتی وقتی سخت است.

(مکاشفه ۲:۶، یعقوب ۴:۴)

با روح زندگی کن، نه با خواهش‌های نفس؛ چون فقط در روح است که آزادی و پیروزی واقعی را می‌یابیم.