دایره داستان

تونی تاکیتانی

نوشته هاروکی موراکامی

هاروکی موراکامی نویسنده‌ی ژاپنی متولد ۱۹۴۹ در شهر کیوتو ژاپن و یکی از نویسندگان معاصر ژاپنی است که با سابقه‌ی بیش از ۳۰ سال نویسندگی حرفه‌ای در سطح جهانی شهرت پیدا کرده. موراکامی در نویسندگی سبک و سیاق خاص خود را دارد. او داستان‌های خود را با عناصر فلسفه و روانشناسی تلفیق می‌کند و درنهایت داستان‌هایی با حال و هوای سوررئال می‌نویسد. از معروف‌ترین کتاب‌های او می‌توان به کافکا در کرانه، سوکوروتازاکی بی‌رنگ و سالهای زیارتش و تعقیب گوسفند وحشی اشاره کرد. آثار او به بیش از چهل و دو زبان در سراسر جهان ترجمه شده است و جایزه «فرانتس کافکا» یکی از بزرگ‌ترین جوایزی است که موراکامی تاکنون در میان جوایز دیگرش دریافت کرده است.

کجا می‌روی؟

نوشته سروش صحت

سروش صحت ۸ آذر سال ۱۳۴۴ در اصفهان متولد شد. پدر و مادرش اهل نائین بودند. او تا سال ۱۳۶۳ (تا ۱۹سالگی) در اصفهان زندگی می‌کرد و پس از پذیرفته شدن در دانشگاه در تهران ساکن شد. وی دارای مدرک کاردانی رادیولوژی، کارشناسی شیمی کاربردی و کارشناسی ارشد آلودگی و حفاظت محیط زیست دریا است.

کوردن بلو

نوشته جولیا چایلد

جولیا کارولین چایلد آشپز آمریکایی، نویسنده و شخصیت تلویزیونی بود. او بخاطر نوشتن نخستین کتاب آشپزی خود به عنوان تسلط بر هنر آشپزی فرانسوی همچنین برنامه‌های تلویزیونی پس از آن، به عنوان معرف آشپزی فرانسوی به مردم آمریکا شناخته می‌شود. قابل توجه‌ترین برنامهٔ تلویزیون او آشپز فرانسوی نام داشت، که در سال ۱۹۶۳ میلادی به نمایش در آمد.

شب و روز

نوشته شهریار توکلی

شهریار توکلی عکاس، استاد دانشگاه که در موسسات آموزشی گوناگون به تدریس پرداخته و مدیر مسئول و صاحب امتیاز فصلنامه هنری حرفه هنرمند است. توکلی نمایشگاه‌های انفرادی متعددی برگزار کرده و آثارش در نمایشگاه‌های گروهی بسیاری در داخل و خارج از ایران به نمایش در آمده است.

داستان کوتاه چرا می‌ترسی؟

نوشته سروش صحت

سروش صحت ۸ آذر سال ۱۳۴۴ در اصفهان متولد شد. پدر و مادرش اهل نائین بودند. او تا سال ۱۳۶۳ (تا ۱۹سالگی) در اصفهان زندگی می‌کرد و پس از پذیرفته شدن در دانشگاه در تهران ساکن شد. وی دارای مدرک کاردانی رادیولوژی، کارشناسی شیمی کاربردی و کارشناسی ارشد آلودگی و حفاظت محیط زیست دریا است

داستان کوتاه آن گوشه دنج سمت چپ

نوشته مهدی ربی

بخشی از کتاب و معرفی نویسنده

«گاهی توی ماشین‌ها را نگاه می‌کنم. دو نفری که جلو نشسته‌اند به‌محض این‌که از کنارم عبور می‌کنند شروع به حرف زدن می‌کنند یا دیالوگ کوتاهی بین‌شان رد و بدل می‌شود. من مطمئنم که حداقلش دربارهٔ دویدن حرف می‌زنند که من باعثش شده‌ام. خیلی برایم لذت‌بخش است. به‌خصوص اگر یکی از آن دو نفر زنی باشد و لبخند محوی هم بزند. با این‌که تنها دویدن را دوست دارم، با این‌که مسیرهایی را انتخاب می‌کنم که با آدم‌ها روبه‌رو نشوم، با این‌که ساعاتی را برای دویدن انتخاب می‌کنم که خلوت‌ترین ساعات شبانه‌روز هستند،‌ همیشه یک‌جور نیاز به دیده شدن در وجودم هست. حتا وقتی تا کیلومترها ماشینی دیده نمی‌شود و اتوبان خالی خالی است،‌ همیشه فکر می‌کنم کسی هست که مرا می‌بیند.»

مهدی ربی، نویسنده این کتاب، متولد اهواز است. به گفتهٔ خودش، یک ماه پیش از جنگ (یعنی مردادماه ۱۳۵۹) به دنیا آمده. مقطع کارشناسی را در رشتهٔ حسابداری و کارشناسی ارشد را در رشته ادبیات نمایشی سپری کرد و دکتری را در رشتهٔ فلسفه هنر هم به پایان رسانده است.