Kochani,Dziś szczególnie potraktujmy więzienny list Pawła do Filipian jakby był pisany do nas. Apostoł pisze: „A mam nadzieję w Panu Jezusie, że wkrótce poślę do was Tymoteusza. Chciałbym, by mi przyniósł od was jakieś pocieszające wieści” (Flp 2:19).Pocieszające wieści? Od nas? Przecież u nas nic się nie dzieje. Naprawdę? Pamiętam, gdy przed laty pojechałem na kilka dni na serię spotkań do Walii. Było to w czasach, gdy cały nasz kraj przechodził jakby kwarantannę wobec reszty świata. Wartość naszej złotówki była taka, że za miesięczne dochody mógłbym tam kupić butelkę jogurtu. Pewnego wieczoru ktoś mnie zapytał: Co tam u Was słychać? A co mogło być słychać? Nic. Ale rozmówca nie dał za wygraną. Wyciągnął ze mnie sporo informacji. Zadziwiły go one i podbudowały.To była dla mnie nauczka. Oto moje „nic” jest dla kogoś wielką sprawą… Od tamtej pory nie dzieje się już u mnie „nic”. A u Ciebie? Nic? Po staremu? Pomyśl, że dla jakiegoś „Pawła” Twoje „nic” mogłoby być pocieszającą wieścią. Bo samotnie bywa w drodze po koronę. Jesteście treścią moich modlitw.Wasz, jak zawsze —Piotr