Kochani,Myśl na dziś: "Ty sprawiłeś, że myślę i czuję, Utkałeś mnie w łonie mej matki. Dziękuję. Dopracowałeś mnie w każdym szczególe. Cudowne są Twoje dzieła – i moją duszę znasz dokładnie. Żadna moja kość nie uszła Twej uwadze, choć powstawałem w ukryciu, tkany w głębiach ziemi. Twoje oczy oglądały mnie w łonie, na swym zwoju spisałeś me dni, zaplanowałeś je, zanim którykolwiek zaistniał." (Ps 139:13-16; SNP).Słowa te napawają pokojem. Nie musimy popadać w panikę. Nie stanie się nic, co by Boga mogło zaskoczyć. Życia poczętego w ramach Bożego planu nie kończy żadna pandemia ani inna przyczyna. Śmierć ciała nie jest końcem ludzkiej egzystencji. Człowiek, od swojego poczęcia, jest w rękach Boga, jest częścią Jego planu i jest wobec Niego zobowiązany. Postanowieniem Bożym każdy z żyjących na ziemi tak czy inaczej umrze, a potem czeka go sąd. Każdego. Nas też. To znaczy: mnie i Ciebie też.Żyjmy zatem. Ufnie. Ostrożność w obecnych czasach jest, jak zawsze, cnotą. Lecz panika w obecnych czasach jest, jak zawsze, głupotą. Życie jest wysoką wartością, ale – w warunkach upadłego świata – nie jest wartością najwyższą. Żołnierz ma walczyć, lekarz ratować, pastor zwiastować. Każdy jest do czegoś powołany. Ty też. Jeśli to w którymś momencie łączyć się będzie tzw. najwyższą ofiarą, to niech tak się stanie. Nie ma w tym nic nowego ani nic dziwnego.Bądź sobą w Chrystusie i dochowuj wierności powołaniu. Czy żyjemy czy umieramy, Pańscy jesteśmy. Na cmentarzach spoczywają martwi – z ludzkiego punktu widzenia. Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba nie jest Bogiem umarłych. Dla Niego wszyscy żyją. My żyjmy w sposób wart koron.

Wasz, jak zawsze –Piotr