Ο Κώστας Ελευθερίου είναι Επίκουρος Καθηγητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και Συντονιστής του Κύκλου Πολιτικής Ανάλυσης στο Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών, «ΕΝΑ».

Πριν μερικές μέρες δημοσίευσε μία έρευνα με τίτλο «Οι πολλαπλές όψεις του ριζοσπαστισμού: Προκλήσεις ευκαιρίες για τη δημοκρατία». Όπως αναφέρει, γεγονότα όπως οι κινητοποιήσεις για την υπόθεση των Τεμπών και το διάχυτο έλλειμμα εμπιστοσύνης σε μια σειρά από θεσμούς υποδηλώνουν μια κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

«Η κοινωνία ζητάει να διαμορφωθεί ένα συλλογικό όραμα, το οποίο θα κινητοποιήσει διάφορες γενιές Ελλήνων πολιτών προς την εκπλήρωσή του. Και υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα το οποίο όχι μόνο δεν μπορεί, δεν θέλει να διαμορφώσει αυτό το συλλογικό όραμα. Κι αυτό δημιουργεί αυτά τα χάσματα που βλέπουμε» τονίζει, στη συνέντευξη στο TPP.

Ολόκληρη η έρευνα εδώ: https://enainstitute.org/publication/oi-pollaples-opseis-tou-rizospastismou-prokliseis-efkairies-gia-ti-dimokratia/

Μεταξύ των συμπερασμάτων, αναφέρει πως «τα ευρήματα της έρευνας αποτυπώνουν μια κοινωνία σε κινητικότητα, πλήρως αποξενωμένη από ένα πολιτικό σύστημα που αντιμετωπίζεται ως αναποτελεσματικό, μεροληπτικό και αποσυνδεδεμένο από τις ανάγκες των πολλών. Όμως αυτή η κρίση εμπιστοσύνης δεν σηματοδοτεί παραίτηση· αντίθετα, εκφράζει ένα οξυμένο αίτημα για πολιτικό μετασχηματισμό και επανεκκίνηση της δημοκρατίας "από τα κάτω". Η μαζική δυσπιστία προς τις ελίτ, η δυσφορία απέναντι στους θεσμούς και η διεκδίκηση ουσιαστικής πολιτικής συμμετοχής καταρρίπτουν τις εύκολες ερμηνείες που αποδίδουν κάθε αντίδραση στον «λαϊκισμό». Οι στάσεις αυτές δεν είναι εκτροπή από τη δημοκρατική ομαλότητα, αλλά έκφραση της επιθυμίας για ένα νέο δημοκρατικό παράδειγμα, πιο άμεσο, δίκαιο και συμπεριληπτικό».

Την ίδια στιγμή ωστόσο προειδοποιεί ότι «δεν μπορεί να αγνοηθεί η αυταρχική διάσταση ενός μέρους των ριζοσπαστικών αυτών τάσεων, που εντοπίζεται ιδίως σε κοινωνικά στρώματα που βιώνουν διαψεύσεις και αδιέξοδα. Η επιθυμία για "τάξη", η δυσανεξία στην πολυφωνία και η εξιδανίκευση ισχυρών ηγετών συνιστούν σαφή δείγματα ενός πολιτικού ρεύματος που μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα αυταρχικής εκτροπής αν δεν υπάρξει μια πειστική δημοκρατική εναλλακτική».