Σε αυτό το επεισόδιο μπαίνουμε σε ένα από τα πιο σκοτεινά και σιωπηλά κομμάτια της μητρότητας: τη συγχώνευση. Τι συμβαίνει όταν μια μάνα δεν μπορεί να αποχωριστεί ψυχικά το παιδί της; Όταν ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται ποτέ πραγματικά; Όταν η αγάπη γίνεται ενοχή, έλεγχος, εξάρτηση και αόρατη κατοχή;

Μέσα από τον αρχαίο μύθο της Λάμιας —της μητέρας που, ανίκανη να αντέξει την απώλεια, άρχισε να καταβροχθίζει τα παιδιά των άλλων— επιχειρούμε μια βαθιά ψυχοδυναμική ανάλυση της συγχωνευτικής μητέρας. Μιλάμε για μητέρες που αγαπούν, αλλά δεν αφήνουν. Που θυσιάζονται, αλλά ασυνείδητα ζητούν πίσω τη ζωή του παιδιού τους. Για γιους που δεν επιτρέπεται να φύγουν και κόρες που μεγαλώνουν κουβαλώντας ενοχή κάθε φορά που διαφοροποιούνται.

Αναλύουμε:

• γιατί κάποιες μητέρες δυσκολεύονται να αντέξουν την αυτονόμηση του παιδιού,
• πώς η συγχώνευση περνά από γενιά σε γενιά,
• τι λέει η σύγχρονη ψυχολογία για την υπερπροστασία, τον ψυχολογικό έλεγχο και την ενοχή,
• γιατί ακόμη και μετά τον θάνατο μιας μητέρας η συγχώνευση μπορεί να συνεχίζει να ζει μέσα στο παιδί ως εσωτερική φωνή,
• και πώς αρχίζει τελικά η ψυχική ενηλικίωση.

Ένα επεισόδιο για όσους κάποτε αισθάνθηκαν ότι για να γίνουν ο εαυτός τους, έπρεπε πρώτα να αντέξουν ότι θα απογοητεύσουν τη μητέρα τους.

Γιατί υπάρχουν μητέρες που γεννούν παιδιά. Και υπάρχουν μητέρες που, χωρίς να το καταλάβουν, δυσκολεύονται να τα αφήσουν να γεννηθούν ψυχικά.