ทุกคนมีจุดเด่น แต่สังคมกลับเลือกโฟกัสที่จุดด้อย และไม่มีใครควรถูกนำจุดด้อยมาจำกัดตัวตน

.

เจน นีรนาท และ เจน สุดา เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ ป.3 เธอโตมาด้วยกันรักสวยรักงามเหมือนกัน เพื่อนๆ รู้กันหมดว่าที่ไหนมีเจนต้องมีเจน ตอนประถมเพื่อนเรียก เจนนี และเจนสุ ซึ่งย่อมาจากชื่อจริง พวกเธอตัดสินใจสอบเข้าโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดด้วยกันแล้วยังสอบติดห้องเดียวกัน พวกเธอตื่นเต้นมาที่จะได้เรียนด้วยกันและเจอเพื่อนใหม่ๆ โดยที่พวกเธอสัญญากันว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป จนมาถึงช่วงเวลาที่ต้องแนะนำตัวเจนและเจนแนะนำตัวพร้อมบอกชื่อเต็มเหมือนที่เคยบอกเพื่อนประถมแต่เพื่อนๆ กลับไม่เห็นด้วยและมีคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า “ไม่เอาละ เรียกเจนอ้วนเจนผอมดีกว่า จำง่ายกกว่าตั้งเยอะ” แล้วเพื่อนๆ ในห้องก็พากันหัวเราะและเห็นด้วยกับความคิดนั้น ตอนนั้นเจนและเจนไม่ชอบใจเลยแต่ก็คิดว่าเพื่อนคงล้อเล่นและเดี๋ยวก็คงลืมไปเอง

.

ผ่านไป 3 ปี เจนและเจนอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เจน นีรนาทที่เคยเป็นคนสดใสร่าเริงขี้โวยวาย และไม่เป็นมิตรเหมือนเคย ส่วนเจน สุดาที่เคยเฮฮา กล้าแสดงออกก็กลายเป็นคนกลายเก็บเนื้อเก็บตัว และขี้อิจฉา ทั้งคู่จากที่เคยเป็นเพื่อนสนิทก็กลายเป็นศรัตรูตัวฉกาจที่เพื่อนๆ ในห้องทราบดีว่าพวกเธอจะต้องแข่งกันทุกเรื่อง จนมาถึงวันที่ต้องยื่นขอโควต้าเข้าห้องเรียนพิเศษที่เหลือโควต้าแค่ที่นั่งเดียวพวกเธอจึงต้องแข่งกันจริงจังอีกครั้ง เจน นีรนาท เริ่มด้วยการวางแผนที่จะทำให้ เจน สุดา อับอายจากการไม่เก่งภาษาอังกฤษด้วยการที่เธอตะโกนบอกครูภาษาอังกฤษว่าเจนสุดาอยากตอบคำถามภาษาอังกฤษ

.

พอเจนสุดาตอบไม่ได้เจนนีรนาทจึงหัวเราะเยาะและบอกให้ถอนใจจากการสมัครโควต้าเข้าห้องภาษาซะเถอะ เจนสุดาโกรธมากเธอจึงวางแผนที่จะทำให้เจน นีรนาทอับอายบ้างโดยการตะโกนชื่อเจนนีรนาทตอนที่รุ่นพี่บอกว่าจะเสนอชื่อใครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ ทุกคนในสีก็พากันหัวเราะและบอกว่าเจนนีรนาทอ้วนเกินไปคงใส่ชุดไม่ได้ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทั้งคู่เริ่มศึกการกลั่นแกล้งกันเพื่อกันให้อีกฝ่ายได้รับโควต้าที่ตนเองอยากได้ พวกเธอแกล้งกันตั้งแต่เรื่องเล็กไปจนเรื่องใหญ่ ศึกครั้งนี้สนุกหนักหนาสำหรับเพื่อนๆ ในห้อง ทุกคนเริ่มแบ่งฝักแบ่งฝ่ายว่าจะเชียร์ใคร และเริ่มพากันแสดงความคิดเห็นว่าใครดีกว่าใคร ใครสวยกว่า หุ่นดีกว่า ขาวกว่าในความคิดเห็นของพวกเขาเอง จนเจนและเจนเริ่มแกล้งกันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ต่างฝ่ายต่างหาข้อเสียมาทำให้อีกฝ่านอับอาย โดยทุกอย่างตกอยู่ภายใต้ความสนุกสนานของเพื่อนๆ ในห้อง

.

มาถึงวันประกาศผลโควต้าทั้งคู่ไม่มีใครได้รับโควต้านั้นโดยคุณครูที่คัดเลือกได้ให้เหตุผลว่าเพราะพวกเธอมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมมักกลั่นแกล้งกัน เจนและเจนเสียใจมากทุกสิ่งที่เธอทำก็เพราะอยากให้สังคมยอมรับแม้จะเหยียบหัวดูถูกปมด้อยคนอื่นก็ยอม วันต่อมาคุณครูประจำชั้นห้องเรียนพิเศษได้เข้ามาอบรมพิเศษที่ห้องเธอเพื่อประกาศข่าวดีว่าจะรับนักเรียนเพิ่ม 2 คนแต่จะเลือกจากคนที่หาข้อดีของคนอื่นเจอมากที่สุด นักเรียนทั้งห้องต่างยกมือแย่งกันตอบเพื่อชมเพื่อนๆ แต่ไม่มีใครชมเจนและเจนจนเธอทั้งคู่ตัดสินใจชมกันเอง พอผ่านไปซักพักคุณครูถึงได้บอกว่าคุณครูมาเพื่อรับเจนและเจนเข้าห้องเรียนพิเศษเป็นกรณีพิเศษ             

.

แต่ที่หลอกให้ทำทั้งหมดก็เพราะอยากรู้คนนักเรียนในห้องนี้มองเห็นข้อดีของคนอื่นเป็นไหม ก่อนจะไปคุณครูได้ประกาศแบล็กลิสต์นักเรียนห้องนี้ไม่ให้มีสิทธิเข้าห้องเรียนพิเศษเพื่อเป็นการลงโทษการกระทำของเพื่อนๆ ทั้ง 3 ปีที่ผ่านมา ที่กลั่นแกล้งเจนและเจน ที่สนุกสนานและสนับสนุนให้เกิดการล้อเลียนพวกนี้ขึ้น และลงโทษเจนและเจนด้วยการต้องส่งการบ้านเป็นคำชมอีกฝ่ายทุกวันตลอดการเรียนมัธยมปลายในห้องเรียนพิเศษนี้ทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆ ที่พวกเธอเคยรักและกลายมาทำร้ายกันเพราะปมด้อยที่สังคมยัดเยียดให้

“ไม่ควรมีอาชีพไหนถูกกีดกัน อาชีพที่ดีที่สุดไม่ควรมาจากความเชื่อของใคร แต่ควรมาจากความชอบของคนคนนั้นเองมากกว่า”

.

“เจนใจ” สาวน้อยวัย 17 ปี เธอมีความฝันอยากจะเป็นช่างแต่งหน้าระดับโลก และหวังจะยื่นสมัครเข้าคณะที่จะนำพาเธอไปสู่อาชีพช่างแต่งหน้าได้ แต่นั่นไม่ใช่ความฝันที่แม่เธอวาดไว้ให้ แม่กลับต้องการให้เจนใจรับข้าราชการ ทำให้นับวันสองแม่ลูกยิ่งมีปากเสียงกันมากขึ้น จนวันหนึ่งเจนใจได้รู้ว่าแม่มี “ความลับ” อะไรบางอย่างซ่อนอยู่ กระทั่งเจนใจได้ไปพบกับสมุดไดอารี่สีแดงเข้า เธอเห็นท่าทางสุดหวงแหนของแม่จึงรู้ได้ทันทีว่าความลับที่เธอตามหาอยู่ข้างในนี้นี่เอง เธอยื้อแย่งกับแม่จนตกลงมาจากชั้น 2 ของบ้าน เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้แม่ร้อนใจว่ามันคือลางร้ายตาม “คำมั่นของครอบครัว”

.

แม่ยังพยายามเก็บความลับเพื่อรอให้ถึงวัย 18 ปีบริบูรณ์ถึงจะพูดเรื่องคำมั่นนี้ได้ แต่เจนใจไม่ยอมรออีกต่อไปเธอจึงพยายามตามหาความลับนั้น และหาทางพิสูจน์ว่าเธอจะเป็นช่างแต่งหน้าให้ได้ จนเธอได้ไปอ่านเนื้อหาในไดอารี่เข้าแล้วจึงได้รู้ว่า “ลุงสมปอง” คือเจ้าของไดอารี่ แม่มาจับได้จึงยอมเล่าเรื่องลุงสมปองและเรื่องคำมั่นของครอบครัวให้เจนใจฟัง ว่าครอบครัวฝั่งแม่ได้เคยให้คำมั่นกับแม่ย่าประจำตระกูลไว้ว่า ถ้าหากอยากให้ยืนยาวมีความสุขไม่ลำบากก็ต้องรับข้าราชการกันทั้งตระกูล แต่ลุงสมปองฝืนโชคชะตาไปทำอาชีพนักมายากลจึงหายตัวไปพร้อมข้อความว่ามีคนต้องการจะเอาชีวิต เจนใจได้ยินอย่างนั้นแต่เธอก็ไม่ได้เชื่อสนิทใจและบอกแม่ว่าเธอจะเอาชนะความเชื่อนี้ให้ได้

.

ต่อมาไม่นานเจนใจแอบไปแข่งแต่งหน้าจนชนะและได้รางวัลเป็นเงินมากมาย แม่เธอได้เห็นไลฟ์การประกาศรางวัลเข้าจึงพยายามจะไปขัดขวางเจนใจ แต่กลับพบว่าเจนใจกลับบ้านมาพร้อมกับคุณตา ตาเล่าความจริงให้ฟังว่าคำมั่นนั้นไม่ได้มีจริง เป็นแค่นิทานหลอกเด็กที่ตอนนั้นตากับยายสร้างขึ้นเพราะความโกรธที่สมปองไม่เชื่อในความหวังดีของครอบครัวและฝืนไปทำอาชีพที่ตากับยายคิดว่าไร้สาระ ตากับยายพยายามหาตัวเขาและพาตัวกลับบ้านมารับข้าราชการจนลุงสมปองหนีไปต่างประเทศ

.

ด้วยความโกรธและอยากสร้างความกลัวให้กับลูกคนอื่นๆ จึงสร้างเรื่องราวนี้ขึ้นมาและโกหกเรื่องการหายตัวไปของลุงสมปอง แต่วันนี้ตาเห็นแล้วว่าสมปองได้มีชีวิตที่เขาอยากใช้แม้จะไม่เคยติดต่อครอบครัวกลับมา และเห็นการแข่งขันของหลานจึงอยากมาช่วยพูดกับแม่ของเจนใจ แม่จึงเข้าใจเจนใจมากขึ้น บวกกับการได้เห็นถึงความรักต่อการแต่งหน้าของเจนใจจริงๆ จึงยอมให้เจนใจยื่นสมัครเข้าเรียนตามคณะที่เจนใจหวัง