Övermorn weer Loriot 100 woorn.

Ick bün bummeli half so old, ook wenn Mennige meent, wat ick öller bün. Hmm. Ick mutt mi würkli langsom mol niede Plünn‘ kööpen...

Annerlei. Wat ick an un för sick seggen will, is, wat dat för mi keen Tied ohne Loriot greeven hett.

Un mi weer as Kind al klor, dat he uns eenfach blots wiest hett, wat wie all so dreeven hebbt, vun‘ lütten Stackel bet to’n Opa an‘ Stock. Dormit hebbt wi je över uns sülms un uns‘ eegen‘ Töög lacht.

Dat mutt man erstmol trechkriegen.

Dat is’n lütt beten so, as bi’n Tähnarzt, also bi’n Kusenknacker: Ook, wenn de een so richti op’n Nerv rümschüüert – so dat man Verrenkung‘ mokt, bi de jeden Yoga-Meister för Freud‘ de Fööt achtern Kopp tosomhaun wurr – geiht man dor doch jümmers weller hen un betohlt sogor noch dorför.

Bi Loriot weer dat overs so: Je düller he den Nerv bi uns dropen hett, je gauer wulln wi em wellersehn.

Un wat heff ick – as ick denn so lang opblieven dörfst heff – dorop töövt dat Wim Thoelke bi „De groote Preis“ ennli mit Wum un Wendelin snackt hett. Dormols heff ick overs noch ni wusst, dat de beiden Figuurn vun Loriot weern. För mi weern de beiden jüst so echt as Wim Thoelke echt weer. Wo anners harrn se sünst so mit em snacken kunnt, as se dat dohn hebbt? Un wo gern hatt ick ook mol mit Wum un Wendelin snackt…

Tscha, noch hüüt sünd veele Stücken vun Loriot aktuell. Mitünner noch aktueller as fröher. Dat gülld för de groote un de lütte Politik, dat güllld för Vereene un de Wirtschop un dat gülld jüst so för dat ganz priote Leven vun uns all. Dor speelt dat gor keen Rull, wat dat intwüschen dat Internet un all sowat gifft. Bernhard-Viktor „Vicco“ Christoph-Carl von Bülow, as Loriot eegentli heeten hett, mischt je jümmers noch in mien Alldag mit. Mitünner seggt mien Madam to mi: „Wullt du ni ’n beten Radfohrn oder eeffach mol so vör de Döör?“ Denn kümmt tomeist ’n lütte Paus‘ un denn seggt mien Seute:

„Ach nä. Ick weet: Wohrschienli wullt du eenfach blots dor sitten, ne?“

Un in so’n Oogenblick dink denn jümmers bi mi: Danke leever Loriot...

In düssen Sinn