Siet ’n Wiel bün ick Busfohrer. Dor heuert man je automatisch mit, wat de Lüüd in de ersten poor Reegen so vertellt. Un mitünner kümmt dor recht drullige Sooken bi rut.

So hett annerletzt ’n söbenjährigen Jung sien Schoolkolleg froogt: „Segg mol, wann starvt Putin eegentli?“ Dorop de anner: „Wat is ’n Putin?“

Jo, un vörige Week bün ick mit ’n Reisegruppe in Richtung Hamborg ünnerwegens ween. De Lüüd weern overs al lang ut de School rut.

Nu keem‘ wi op de A23 an de Buusteed bi Pinneberg vörbi. Dor, wo ümmer Stau is. Dat kann man jeden Dag in de Verkehrsnorichen heuern.

Wi sünd dor also op de linke Sied vun de Autobohn langnusselt, weil de Stroot op de rechte Sie nied mokt ward. Dor stunnen jede Menge Lastwogens, Walzen, ’n groote Teermoschien un ’n Barg annered Speziolgerät. Wat man overs ni sehn kunn, dat weern Minschen, Buuarbeiders. Un wi harrn ni Sünndagobend, dat weer meern in de Week morns halvi negen. Drööge Luft harrn wi ook. Beste Bedingung‘ also, üm so’n Stroot trech to moken.

Dor gung dat achter mi los: „Wo sünd de Lüüd denn, hebbt se keen Tied to arbeiden?“ Denn ’n annern: „Oh, dor, ick seh‘ een – dor noch een…“

Op de gesamte Buusteed, de so bummeli fief Kilometer lang is, weern genau dree Buuarbeiders ingang, würkli. „Mol kieken, wat sick bet hüüt Nomeddag verännert, wenn wi hier weller lang komt.“

Nomeddags Klock veer, keem‘ wi dor in de anner‘ Richtung lang. Un achter mi gung dat weller los: „Dat is je as bi so twee Billers, bi de man de Ünnerscheede rutfinnen mutt.“ „Also ick seh‘ ni, dat sick dor wat verännert hett.“ Denn ’n annern: „Nu heff ick dat! Een Arbeider is no Huus gohn.“ Tatsächli, nu weern blots noch twee Lüüd op de ganze Buusteed. „Ach dorüm schall dat noch bet nästed Johr duuern. Mit twee, dree Arbeiders schaffst je nix wech.“ Ut ’n anner Eck: „Kann man dat ni eenfach so loten?“ „Nä, dor sünd doch noch gor keen Streeke op de Fohrbohn.“ „Och, de kann man sick doch dinken…“

Tscha, veellicht schull de Verkehrsminister ook mol so’n Bustour mitmoken…

In düssen Sinn