เห็นความเกิดชัด (คือเห็นสังขตัง เห็นปฏิจจสมุปปันนังชัด) ย่อมเห็นความไม่เที่ยงชัด ย่อมเห็นความเป็นธรรมที่อาศัยกันเกิดขึ้นชัด ย่อมทำให้ไม่เห็นเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาในธรรมเหล่านั้นอยู่

เห็นความดับ คือเห็นความเป็นทุกข์ ของธรรมะนั้นชัดเจน (เพราะเกิดแล้ว ปรุงแต่งแล้ว ย่อมสิ้นไป เสื่อมไปคลายไปดับไปในที่สุด)

ดังนั้นการเห็นความเกิดความดับ จึงทำให้แจ้งใน ความไม่เที่ยงของธรรมทั้งปวง ความเป็นทุกข์ของธรรมทั้งปวง ความเป็นอนัตตาของธรรมทั้งปวง