Bu bölümde çok tanıdık bir yerden başlıyoruz:

“Yemek yerken biraz ekran açıyorum… ne olabilir ki?” 📱🍽️

Aslında mesele ekran değil.

Mesele, çocukların bir akışın içindeyken o akıştan nasıl çıktıkları.

Bu bölümde birlikte şuna bakıyoruz:

Ekran neden çocuklar için bu kadar “bırakılması zor” bir şey? 🤔

Bir anda kesilen geçişler çocukta ne yaratır?

“Abartma” dediğimiz yerde çocuk ne hisseder? 💭

Ve belki de en önemlisi:

Çocuk duygusuyla baş başa kaldığında… orada biri var mı? ❤️

Kendi yetişkin hayatımızdan örneklerle,

yarım kalan anlarımızı hatırlayarak,

“anlaşılmamak” duygusunun çocuk dünyasındaki karşılığını konuşuyoruz.

Bu bölüm, bir yargılama değil.

Bir fark etme alanı. 🌿

Çünkü bazen çocuklar davranışlarıyla değil…

yaşayamadıkları geçişlerle zorlanırlar.

Bölümde ayrıca Pinhani’nin Sakinleştim şarkısındaki sözler üzerinden,

çocukların “sakinleşmek” ile “duygusunu bastırmak” arasındaki ince çizgiyi birlikte hissediyoruz. 🎧

Belki de bu bölümün özü şu:

Geçişler bir anda kesildiğinde değil,

güvenle tutulduğunda yumuşar. ✨

Ve çocuklar…

yalnız bırakıldıklarında değil,

eşlik edildiklerinde sakinleşir. 🤝

Dinlerken kendinden bir parça bulursan,

yalnız değilsin.

Sakin kal.

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur