Elisabeth Jerichau-Baumann (1818- 1881) była jedną z najważniejszych postaci tworzących w okresie duńskiej złotej epoki malarstwa, portrecistką koronowanych głów i przyjaciółką Hansa Christiana Andersena. Urodziła się i wychowała w Warszawie, kształciła w Düsseldorfie i Rzymie, a jej sztuka znajdowała odbiorców w całej Europie. Artystka wychodziła poza sztywne ramy społeczne i kulturowe swojej epoki - realizowała się nie tylko jako matka - miała dziewięcioro dzieci, ale także zawodowa malarka i podróżniczka. Odwiedziła Bliski Wschód, gdzie uzyskała zgodę na wstęp do haremu - przywilej, którego wcześniej nie otrzymał żaden europejski artysta.