Ο Θάνος Σαρρής μιλά στη LiFO για τη δημοσιογραφία, τη συγγραφή και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο.

Ο Θάνος Σαρρής ονειρευόταν από μικρός να γίνει δημοσιογράφος – ένα παιδί από την Πάρο που ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει δημοσιογραφία σε πανεπιστημιακό επίπεδο και ανακάλυψε γρήγορα πως οι δρόμοι της έκφρασης είναι πολλοί. Η δημοσιογραφία αποτέλεσε την αφετηρία μιας πορείας γεμάτης αναζητήσεις, δημιουργία και διαρκή εξέλιξη.

Στην πορεία ανέδειξε το ταλέντο του στη συγγραφή, με επίκεντρο κυρίως το αθλητικό περιεχόμενο. Έχει εκδώσει τα βιβλία «Η μπάλα στην κερκίδα» (εκδόσεις Οξύ) και «30 θεοί του ελληνικού ποδοσφαίρου» (εκδόσεις Brainfood), ενώ έχει γράψει βιβλίο για το συγκρότημα «Διάφανα Κρίνα» και ένα παιδικό. Είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και δημιουργικές ανησυχίες, που συνεχίζει να αναζητά νέες μορφές έκφρασης.

Λίγο πριν από τα 40 του, έκανε ένα σημαντικό επαγγελματικό άλμα, αφήνοντας την καριέρα στον χώρο των media για να ενταχθεί στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και Ποδοσφαιριστριών (ΠΣΑΠΠ). Εκεί ζει από κοντά τις προκλήσεις, τις αγωνίες και τις ανάγκες των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών και ποδοσφαιριστριών στην Ελλάδα, συμβάλλοντας σε μια πιο σύγχρονη και οργανωμένη προσέγγιση του αθλητισμού.

Στον ΠΣΑΠΠ συνεργάζεται με ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής, όπως οι Τάσος Μπακασέτας, Παναγιώτης Ρέτσος και Δημήτρης Κουρμπέλης, αλλά και με ανθρώπους που αγωνίζονται για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου γυναικών. Όπως υποστηρίζει χαρακτηριστικά, «δεν υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο, αλλά ποδόσφαιρο γυναικών – το ποδόσφαιρο δεν είναι αντρικό και γυναικείο, το ποδόσφαιρο είναι ένα».

Με σταθερή πίστη στη διαρκή εξέλιξη, συνεχίζει να δημιουργεί, να γράφει και να μαθαίνει. «Πιστεύω ότι η ανάγκη για διά βίου μάθηση είναι διαρκής»: μια φράση που συνοψίζει τη φιλοσοφία του. Από τη δημοσιογραφία στη συγγραφή και από τα media στη θεσμική εκπροσώπηση των ποδοσφαιριστών, η διαδρομή του Θάνου Σαρρή αποδεικνύει πως η ανησυχία και η γνώση μπορούν να οδηγήσουν σε πολλούς διαφορετικούς δρόμους.

Από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Γεράσιμος Γασπαρινάτος εξηγεί πώς έγινε οπαδός της ΑΕΚ και δημιούργησε το μουσείο της αγαπημένης τουομάδας.

Ο δικηγόρος Γεράσιμος Γασπαρινάτος αντιλήφθηκε νωρίς ότι η επαγγελματική του ενασχόληση με τη σύνταξη αγωγών και τις δικαστικές αίθουσες δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το πάθος του. Παράλληλα με τη δικηγορία, αφιερώθηκε στη μελέτη αθλητικών αρχείων, την ιστορική έρευνα για τη μεγάλη του αγάπη, την ΑΕΚ, και τη συγγραφή. Μαζί με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Δημάτο επιμελήθηκε το συλλεκτικόλεύκωμα «100 Χρόνια Α.Ε.Κ.», όμως το σημαντικότερο έργο του υπήρξε η δημιουργία και η διεύθυνση του Μουσείου της ΑΕΚ στην OPAP Arena στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αν και μεγάλωσε κοντά στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο πατέρας του τον πήγαινε μικρό να παρακολουθεί τον Παναθηναϊκό, ο Κεφαλονίτης Γασπαρινάτος ακολούθησε διαφορετικό δρόμο. «Μα τι είναι αυτά παιδί μου; Εμείς είμαστε Κεφαλονίτες, δεν είμαστε πρόσφυγες. Από πού κι ως πού εσύ ΑΕΚ;» θυμάται να τουλέει ο πατέρας του. Εκείνος, όμως, δεν μετάνιωσε ποτέ για την επιλογή του. Με αυτοσαρκασμό περιγράφει τη σχέση των φίλων της ΑΕΚ με τις επιτυχίες της ομάδας, εξηγώντας πώς ακριβώς, επειδή δεν έρχονται τόσο συχνά, πανηγυρίζουν κάθε τίτλο σαν να είναι ο πρώτος.

Όταν η διοίκηση του Δημήτρη Μελισσανίδη τού ανέθεσε να οργανώσει το Μουσείο της ΑΕΚ, η φήμη του ως ακούραστου ερευνητή της ιστορίας του συλλόγου είχε εδραιωθεί ήδη. Με πρότυπο το Μουσείο της Γιουβέντους, δημιούργησε έναν σύγχρονο, φιλόξενο χώρο που απευθύνεται όχι μόνο στους φίλους της ΑΕΚ, αλλά και σε κάθε επισκέπτη ανεξαρτήτως ομάδας ή ηλικίας. Όπως λέει με χιούμορ, οι πρώτοι μουσειολόγοι με τους οποίους συνεργάστηκε «ήξεραν να φτιάχνουν εκκλησιαστικά μουσεία, αλλά δεν είχαν ιδέα αν η μπάλα είναι τρίγωνη».

Το πρωί δικηγόρος και το βράδυ ιστορικός της ΑΕΚ, ο Γεράσιμος Γασπαρινάτος έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία του συλλόγου.

Από τον Νικοπολίδη και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μέχρι τονΜαραντόνα, ο Θανάσης Ασπρούλιας εξηγεί γιατί οι μεγάλες αθλητικές ιστορίες αξίζουν να γίνουν βιβλία.

Μπήκε στο στούντιο της LiFO κρατώντας το εμβληματικό βιβλίο του Τζόναθαν Ουίλσον «Ο άγγελοι με τα βρόμικαπρόσωπα», που ο κορυφαίος Άγγλος δημοσιογράφος έχει γράψει για την Αργεντινή και το ποδόσφαιρο. «Έχουμε τη χαρά να συνεργαζόμαστε με δύο σπουδαίουςσυγγραφείς από το εξωτερικό, τον Ουίλσον, που θα σύστηνα ακόμα κι ένα βιβλίο του που δεν έχουμε εκδώσει εμείς, το “Αντιστρέφοντας την πυραμίδα”, και τον Ρόλαντ Λάζενμπι, βιογράφο των Λεμπρόν Τζέιμς, Μάτζικ Τζόνσον και Κόμπε Μπράιαν».

Ο Θανάσης Ασπρούλιας, καταξιωμένος αθλητικός συντάκτης στον χώρο του μπάσκετ, γυρνώντας τον χρόνο στο 2012, αναπολεί τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει εκδότης αθλητικών βιβλίων , ξεκινώντας από την αυτοβιογραφία του Αντώνη Νικοπολίδη και ρισκάροντας να μπει σε έναν χώρο παρθένο για την ελληνική αγορά, όπου όπως θυμάται, «κάποια λευκώματα κυκλοφορούσαν και κάποια βιβλία με τις αθλητικές επιδόσεις, αλλά δεν υπήρχε ειδικευμένος εκδοτικός οίκος για αθλητικά βιβλία». Οιανησυχίες του για όσα μπορούν να εκφραστούν με σχεδόν λογοτεχνικό τρόπο από τους αθλητές, τον οδήγησαν να ξεκινήσει την εκδοτική του Εταιρεία – την MVPublications- που ειδικεύεται στα αθλητικά βιβλία, πορτρέτα, lifestories,αυτοβιογραφίες και όσα μπορούν να εκφραστούν με πολύ πιο διεισδυτικό και αφηγηματικό τρόπο για τον αθλητισμό. Πλέον, 14 χρόνια μετά είναι συν-εκδότης με τους Βασίλη Βαρδάκα και Βλάσση Μαρωνίτη των KEY BOOKS και μαζί με τη δημοσιογραφική του πορεία αγωνιά να υπηρετεί και την εκδοτική. «Θα μιλήσω ειλικρινά, δεν είναι ιδιαίτερα επικερδές στην Ελλάδα, αλλά motto μας είναι ότι στηνεκδοτική μου εταιρεία δε θα βγει βιβλίο χωρίς σούπερ χαρτί και χωρίς σούπερ εξώφυλλο». Και όταν καλείται να απαντήσει στο ερώτημα του ανταγωνισμού με τηνεποχή του ίντερνετ και της λαίλαπας του AI, η απάντηση είναι αφοπλιστική. «Το περιεχόμενο είναι ο βασιλιάς. Αν το περιεχόμενο είναι καλό, το βιβλίο θα πουλήσει».

Ο συγγραφέας και μεταφραστής λογοτεχνίας Αχιλλέας Κυριακίδης δεν σταμάτησε ποτέ να ακολουθεί την ομάδατου. Μαζί με τα νοερά ταξίδια του στη Νότια Αμερική για χάρη του Μπόρχες και του Σεπούλβεδα οργανώνει τις Κυριακές ώστε να βλέπει ποδόσφαιρο και θυμάται τις περιπέτειές του στα γήπεδα.

Ως αιώνιος έφηβος ετών 80, μεταφράζει μανιωδώς ακόμη και τώρα· ούτε λίγο ούτε πολύ τα βιβλία που κυκλοφορούν με τη δική του μεταφραστική επιμέλεια έχουν φτάσει τα 155. Αιγυπτιώτης στην καταγωγή, ήρθε ως μικρός στην Ελλάδα και μαζί με τις κλασικές του γνώσεις κουβαλούσε τη δίψαγια ξένες γλώσσες – έτσι, αυτοδίδακτος στα ισπανικά, αγάπησε τον Μπόρχες, που έγινε ο ήρωάς του και έφτασε νατον γνωρίσει κι από κοντά. Παράλληλα, «έγινε Ολυμπιακός από έναν θείο του», όπως λέει, ταράζεται την ώρα των αγώνων, γυρίζει το κεφάλι αλλού όταν εκτελεί πέναλτι η ομάδα του και αναρωτιέται κάποια στιγμή και ο ίδιος «γιατί είμαι οπαδός, τι κερδίζω, τίποτα. Ίσως μια αίγλη παίρνω, μια χαρά». Όταν δεν πάει στο γήπεδο, παρακολουθεί τους αγώνες από την τηλεόραση. «Αγανακτώ με αυτά που ακούω στις περιγραφές», εξομολογείται στο πόντκαστ της LiFO, αποκαλύποντας ότι ποδοσφαιρικός ήρωάς του ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ και βιβλίο που αγάπησε, όταν μετέφραζε από τα γαλλικά, το «Ζωή, οδηγίες χρήσεως» του Ζορζ Περέκ.

Από τον τον Χέγκελ μέχρι τον Μέσι και τη Θύρα 13, η Τίνα Μανδηλαρά μιλά για το ποδόσφαιρο, τη λογοτεχνία, και την απρόσμενη για τους αναγνώστες της εμπλοκή της με τον αθλητισμό.

Η Τίνα Μανδηλαρά είναι καλεσμένη στα «Ημερολόγια Κυριακής». Η δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου αφήνει για λίγο τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία και μιλά μεειλικρίνεια για το ποδόσφαιρο, τον Παναθηναϊκό, την Αργεντινή και τη ζωή όπως τη βιώνει: με πάθος.

Δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι στα νεανικά της χρόνια βρέθηκε σε επεισόδια οπαδών, ακόμη και στον ιστορικό «Τάφο του Ινδού». Ταυτόχρονα, εκφράζει τη νοσταλγία της για μια άλλη εποχή των γηπέδων, όταν στις εξέδρες συνυπήρχαν οικογένειες και απλοί φίλαθλοι, σε αντίθεση με σήμερα, που, όπως σημειώνει, στο ελληνικό ποδόσφαιρο κυριαρχούν πλέον οι οργανωμένοι οπαδοί.

Η ίδια δεν βλέπει καμία αντίφαση μεταξύ της αγάπης της για τη λογοτεχνία και της έντασης του αθλητισμού. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η φιλοσοφία, η τέχνη και το ποδόσφαιρο συναντιούνται στην εμπειρία της σύγκρουσης, του ορίου και του πάθους. Από τον Πλάτωνα, τον Ηράκλειτο και τονΧέγκελ μέχρι τον Καμί και τον Θουκυδίδη, όλα κατά τη γνώμη της συνομιλούν με το παιχνίδι, το οποίο θεωρεί μια συμπύκνωση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής στο στούντιο, μιλά γιατον Ντιέγκο Μαραντόνα ως τη σημαντικότερη πηγή έμπνευσής της, έναν άνθρωπο που «ξεπερνά τα όρια του ποδοσφαίρου», ενώ εξηγεί γιατί η Αργεντινή συγκινεί όχι μόνο ποδοσφαιρικά αλλά και ιδεολογικά. Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι σε κάθε ταξίδι της αναζητά εισιτήρια για αγώνες, ακόμη κι αν οι συνοδοιπόροι της προτιμούν τα μουσεία, ενώ παραδέχεται ότι το μεγάλο της όνειρο παραμένει ένα ταξίδι στο Μπουένος Άιρες για να ζήσει από κοντά την εμπειρία ενός Μπόκα - Ρίβερ.

Ανιψιά του Νικηφόρου Μανδηλαρά, μεγάλωσε με την αίσθηση ότι η ζωή είναι γεμάτη αγώνες και συγκρούσεις. Και αυτό ακριβώς αποτυπώνεται σε μια συνέντευξη-εξομολόγηση, όπου η λογοτεχνία, η πολιτική, το ποδόσφαιρο και το συναίσθημα γίνονται ένα.

Η μοναδική Ελληνίδα sportscaster, η Μαρίζα Γεωργίτση, μιλά στη LiFO για την επαγγελματική της πορεία, τη σχέση με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση και για τον κόσμο του τένις, τον οποίον γνωρίζει πολύ καλά.

Η Μαρίζα Γεωργίτση, καλεσμένη του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», μιλάει για τα παιδικά της χρόνια με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση που «δεν του άρεσαν τα media», την επιθυμία της να γίνει δημοσιογράφος και το σοκαριστικό ατύχημα στο Παρίσι που έφερε στη ζωή της το τένις. Πλέον, είναι η μοναδική γυναίκα sportscaster που ειδικεύεται στο τένις και ζει από κοντά τα μεγάλα τουρνουά του αθλήματος.

Πίσω από την πολυσχιδή προσωπικότητα της Μαρίζας Γεωργίτση, που ισορροπεί ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ανησυχίες του ηθοποιού πατέρα της, που την έσπρωξαν σε δραματική σχολή, στην ομορφιά της Γαλλίδας μητέρας της, που υπήρξε μοντέλο της Chanel, και στην εμπλοκή της με το τένις ως αθλήτριας, προπονήτριας και τελικά, δημοσιογράφου, κρύβεται μάλλον μια συστολή, όπως δηλώνει εξάλλου και η ίδια. «Όλοι νόμιζαν ότι είμαι σνομπ, στην πραγματικότητα, όμως, εγώ απλώς ντρέπομαι πάρα πολύ». Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε σπικάζ μεγάλων αγώνων του Στέφανου Τσιτσιπά, της Μαρίας Σάκκαρη και του Νόβακ Τζόκοβιτς, ως εκ τούτου γνωρίζει άριστα τη διαδρομή του controversial μεγάλου Έλληνα τενίστα, για τον οποίο λέει ότι «ποτέ δεν είδε τον πατέρα του ως κάτι άλλο εκτός από προπονητή του», και της σκληρής «εργάτριας» του αθλήματος, Σάκκαρη, που έφτασε στο Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης και μπορεί να παραμείνει για καιρό ψηλά. Για τη Μαρίζα, ο Στέφανος Τσιτσιπάς καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ της πίεση του αθλήματος και της προσπάθειάς του να «απογαλακτιστεί» από τον πατέρα του, όπως ανακοίνωσε και ο ίδιος, παραμένοντας, όπως λέει με γλυκό τρόπο, «ένα πάρα πολύ καλό παιδί».

Τώρα που μία ακόμα τοξική σεζόν στο ελληνικό μπάσκετ ολοκληρώθηκε και άλλη μία εντυπωσιακή χρονιά στο NBA έφτασε στο τέλος της, ο δημοσιογράφος Γιώργος Συρίγος μιλά για το άθλημα και για την αυστηρή στάση που κρατά ο ίδιος απέναντι σε οπαδούς και παράγοντες.

​

Σε ηλικία μόλις 7 ετών κλήθηκε να επιμεληθεί τη βιντεοσκόπηση των περιγραφών του πατέρα του Φίλιππου Συρίγου στο Eurobasket του 1983. Μεγαλωμένος σε αθλητικό περιβάλλον, έχοντας πατέρα τον δημοσιογράφο-κολοσσό του αθλητικού ρεπορτάζ και μητέρα κολυμβήτρια, ενώ είχε κι άλλες αγάπες (τη μουσική, τον κινηματογράφο) αλλά και την εφηβική του αβεβαιότητα, στράφηκε στη δημοσιογραφία «γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο, τελικά, που θα έκανα». Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Φίλιππου Συρίγου με έξι μαχαιριές το 2004, «που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ», όπως λέει, τα περιστατικά με βανδαλισμούς στο σπίτι τους, καταστροφές και υλικές ζημιές, οι απειλές και εναντίον του ίδιου όσο εντρυφούσε στη δημοσιογραφία, δεν τον έχουν πτοήσει. «Δεν με σοκάρει τίποτα, αλλά άλλαξα όταν πλέον είχα δυο παιδιά στο σπίτι, αισθάνθηκα την ευθύνη για εκείνα».

Συζητώντας μαζί του αισθάνεσαι γρήγορα ότι έχει ακέραια την «πετριά» του πατέρα του Φίλιππου να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αλλά το πρόσωπό του φωτίζεται όταν η κουβέντα, από το τοξικό ελληνικό περιβάλλον, μεταφέρεται στο NBA. «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι παγκόσμιο αθλητικό case study», λέει ενώ βλέπει το μέλλον του Greek Freak πιθανότατα στο Μαϊάμι, επειδή «του ταιριάζει η στρατιωτική πειθαρχία του Ράιλι», αλλά «ποτέ μη λες ποτέ, μπορεί να μείνει στους Μπακς».

Στην επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού βλέπει πιθανότατα τον Ομπράντοβιτς. Όσον αφορά την επιλογή Σπανούλη να αναλάβει τον ανερχόμενο Άρη δεν θεωρεί «τίποτα εγγυημένο» – το challenge για τον Σπανούλη είναι να κάνει τη διαδρομή μέχρι τη μετάλλαξη του πρότζεκτ «σε επίπεδο Ευρωλίγκας».

Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» είναι ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, ένας κριτικός κινηματογράφου που αγαπάει βαθιά το ποδόσφαιρο. Οι δυο τους συζητούν για ένα ακόμα Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τη Squadra Azzurra αλλά και για την αξία των βραβείων Όσκαρ.

 Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι γνωστός στο κοινό ως κριτικός κινηματογράφου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» του Γιώργου Λυκουρόπουλου αποκαλύπτει όμως μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τη διαχρονική αγάπη του για το ποδόσφαιρο.

Από τον τελικό του Μουντιάλ του 1970 μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, όταν πρωτοείδε τον Πελέ και μαγεύτηκε από το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό θέαμα, μέχρι τη λατρεία του για τη Ρόμα, τον Φραντσέσκο Τότι, τον Κριστιάν Βιέρι και φυσικά την Εθνική Ιταλίας, ο Τιμογιαννάκης εξηγεί πώς το ποδόσφαιρο έγινε η «δεύτερη μεγάλη αγάπη» της ζωής του.

Μιλά για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί πάνω του το ιταλικό ποδόσφαιρο και ειδικά η αμυντική του φιλοσοφία, την οποία παρομοιάζει με καλοδουλεμένο κινηματογραφικό σενάριο γεμάτο σασπένς, στρατηγική και ανατροπές. Eκφράζει τη στενοχώρια του για τον αποκλεισμό της Ιταλίας από ένα τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ και αναζητά τις αιτίες της παρακμής μιας παραδοσιακής υπερδύναμης του αθλήματος.

Η κουβέντα περνά από τα γήπεδα στις κινηματογραφικές αίθουσες του Πειραιά, στα παιδικά του χρόνια, στην αγάπη του για τον ιταλικό πολιτισμό και την αισθητική, αλλά και στη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τα Όσκαρ. Εξηγεί πώς οι επισκέψεις του στο Χόλιγουντ και η επαφή του με μέλη της Ακαδημίας τον βοήθησαν να κατανοήσει σε βάθος την τέχνη του κινηματογράφου.

Με αφορμή το βιβλίο του «Όσκαρ» από τις εκδόσεις Πεδίο, μιλά για τον τρόπο που δουλεύει η κριτική πίσω από τις βραβεύσεις, για τον Λάνθιμο, την Έμα Στόουν, τον Βιτόριο ντε Σίκα και για τις πολλές γέφυρες που ενώνουν τελικά το ποδόσφαιρο με τον κινηματογράφο.

​
​

Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης, δημιουργός επιτυχημένων αθλητικών ντοκιμαντέρ, που μιλάει για τη σχέση του με τους αθλητές, για τον Γκάλη, τον Δομάζο, το «Last Dance» του Μάικλ Τζόρνταν και τα ντοκιμαντέρτου Netflix.

Έχει γυρίσει πάνω από 400 ντοκιμαντέρ, είναι παιδί της θρυλικής εκπομπής «Παρασκήνιο», για την οποία δηλώνει ότι είναι «η οικογένειά του» και «το διαμάντι του στέμματος της ΕΡΤ», στις 13 Ιουνίου παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Στα χρόνια του Λούκου» με θέμα τη δεκαετή θητεία του πρώην διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και τον Σεπτέμβριο θα βγει στις αίθουσες η μεγάλου μήκους ταινίατου, «Μάχη», με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Βακαλίδου.

Στα «Ημερολόγια Κυριακής» μιλά για τη σχέση του με τον αθλητισμό, που τον οδήγησε σε εξαντλητική έρευνα για τα πρόσωπα του χώρου, σε αμέτρητες συνεντεύξεις και γυρίσματα με αθλητές, προπονητές, ολόκληρες ομάδες και γενιές συλλόγων, και στη δημιουργία τεσσάρων μεγάλων εκπομπών που έχουν προβληθεί στον ΣΚΑΪ και στην ΕΡΤ: «Για πάντα πρωταθλητές», «Ο πυρετός του Μουντιάλ», «Τα χρόνια της αθωότητας» και «Μνήμες γηπέδων». Παραδέχεται ότι «στην Ελλάδα το είδος του αθλητικού ντοκιμαντέρ είναι σχεδόν άγνωστο» και δηλώνει θαυμαστής της αμερικανικής και αγγλικής σχολής, αποθεώνοντας την κουλτούρα που οδήγησε στα ντοκιμαντέρ για τα σπορ που γυρίζει το Netflix.

Ο συντάκτης της LiFO, καλεσμένος στα «Ημερολόγια Κυριακής», αφήνει για λίγο τα κοφτερά του κείμενα για τη ζωή μας στην πόλη και μιλάει για το ποδόσφαιρο, την αγαπημένη του ΑΕΚ, το Μουντιάλ που πλησιάζει, τον Θωμά Μαύροκαι τον Μαραντόνα.

Πώς είναι να βλέπεις μπάλα από παιδί δηλώνοντας οπαδός της ΑΕΚ, να θυμάσαι τα χρόνια σου στα γήπεδα, αλλά να πανηγυρίζεις για το πρωτάθλημα γράφοντας για τοσουρεάλ της φετινής φιέστας;

Ο Δημήτρης Πολιτάκης, πρώτος καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», απαντάει στο ερώτημα «γιατί είναι κανείς ΑΕΚ» και συζητάει μαζί του για τις αφορμές που έχει ένας δημοσιογράφος να γράψει για ποδόσφαιρο χωρίς να είναι αθλητικός συντάκτης. Μιλάει, επίσης, για το ίδιο το σπορ: τον Ρονάλντο, τον Μαύρο, τον Σαραβάκο, αλλά και για το φετινό, πολιτικά «δύσκολο», Μουντιάλ, ισορροπώντας μεταξύ δύο ιδιοτήτων: του δημοσιογράφου και του οπαδού.