Başlarken,

Saçsız dağların, engebeli örtüsünü geçip, arkasındaki o yeşil vadiye varırsınız. Bir dostun bir dost için düşünebildiklerini düşünürsünüz o an, o vadide.

Ve günlerin nasıl akıp gittiğini görürsünüz. O vadideki o akarsuda.

Belki bilim adamı gözüyle. Belki normal, sade bir vatandaş gözüyle. Belki de bir dağ adamı gözüyle seyredersiniz. O tertemiz görünümü. Ve arkasından da dersiniz ki:”Mükemmel.”

İşte insanda bir dost için, bu ruh haliyle düşünüp, adına tümcesine, o dostun varlığına ruh katıp, ona sade gözle bakabildiği oranda güzel bir dost kazanmış olur. İşte bu duygularla…

ESKİ BİR DOST’A”:

Eski Bir Dosta

Dostlar…

Arkadaşlığımız kahkaha ile gülümse arasındaki yoldu.

Ben anlattım, o dinledi. Tartışmadan eser yoktu.

Evlerinin yolu yokuştu.

Kül tablası boş dahi olsa izmarit doluydu.

Tanıdıkça, tanımak ister insan bu dostu.

Kafamız uyuşunca arkadaş tütün gibidir.

Kendisi emek işçisidir ekmek kavgasında.

Ne olduğu belli olmayan bu düzende,

Gündüz kereste biçer,

Gece ilimde gününü gün eder,

Sekizden onikiye Harmonik dizi gibidir ruh âleminde

Kitaptan mana, onda dost kazanmaktır.

Nedeni açıktır, kitaba yazmaktadır.

Beyninin derinliklerindeki hayal dünyası,

İrdelemez onu dünya kargaşası.

Sistematik, yaşam dünyası bellidir.

Uzakla yakın arasında kıyaslama yapar

Benliğini bulduğu halde, benliğini arar.

Kendisinde değil de zerreye bakar.

Bilmez ki, güzellik gönlünde yatar.

Ama bilinmesi lazımdır

Onunda kuralı vardır hayatta.

Git dedin mi, dönemezsin bir daha.

Yanlışa meydan, doğru düşünmemektir.

Düşünmeyi etkileyen faktörlerde vardır, o da yanılgıdır.

Benim son tümcem sevgiye hasrettir.

Geçmişte hata yapılsa da gerçek gerçektir.

Bu dosta ömür boyu mutluluklar dilenmelidir.