O gece herkes çocukluk anılarını anlatıp insanları güldürürken, ben sessizce gülümseyip, içimden defalarca babama kızıyordum

Ne zaman ölünüyor acaba?

Ne oluyor da en sonunda ölünüyor?

Ok yaydan nasıl çıkıyor?

Can tene nasıl veda ediyor?

Oysa hayattı bu, buradaydı.

Ben buradaydım.

Akan sokaklarda yan yatmış otlara benziyordum.

Rüzgarla yan yana savrulan dallara.

Basitti yaşamak.

Yaşarsın,

Ve kemiklerini bırakırsın geri.

Çok bekledim.

Böylece katıladım kendimi, durdum, taş oldum.

Ayaklarıma yeşil otlar değmişti, üstümden beyaz bulutlu gökyüzü yürümüştü.

Yalnız değilim, biliyorum

Binlercesi var, on binlercesi vardı.

Kara bir ömürle, buradan geçen

Ey duymayan insanı!

Ey hayat dedikleri büyük kusur!

Ey kimselere değişmediğim!

Ayrılığın neden bunca ağır?

Ben, bana düşen acıyı da,

Neşeyi de yaşamıştım, diye düşünmüştüm

İçimdeki zayıf hayvan çok olmuştu öleli

Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata

İnsan olmuştum ilk o zaman

Ben yanlış bir yerden edilmiş bir büyük yemin gibiydim

Neşeyle yaptıklarımdan geçtim

Kederle durulan yere geldim

İnce, uzun bir öfkenin sessiz ipiyle,

Günün saf ışığının altına çömeldim

Küle ne öğretebilirse hayat,

Onu öğretti bana da

Bize bunları söyleten neydİ?

Gülerken ağız kapatmayı,

Ağlarken saklanmayı,

Her lafa karışmamayı,

Yazmamayı?

Giydiğimiz etek boyuna,

Doğuracağımız çocuğa karar verenler kim?

İçimin de,

Dışımın da olmadığı,

Ya da içimi de,

Dışımı da bilmediğim bir dünya zamanıydı

Acıyı, kederi, neşeyi henüz ayrıştırmamıştım

Hayattı;

Yekpâreydi.

Her şey,

Bir şeydi.

Gördüğüm her "cümle" bana bir bıçak gibi battı

Her gün, bir taş parçası söktüm içimden

Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım

Bilirdim, biliyordum, biliyorum

Bittiğinde,

Geçtiğinde,

Azaldığında sızı,

İyileştiğimde,

O saman tadıyla karıştığında,

Her şey daha acı olacak

Söylemeye gerek var mı şimdi?

Yetiştirdiğim en iyi nişancı vurdu beni

Halimi anlatacak sözler yazamam artık bu kavruk mektuba

Gerisini sen anla