مسأله دومی که در ایران با آن روبرو شدم مساله فاصله عاطفی والدین از کودکان هستش زمانی که می گویم فاصله عاطفی منظورم قربان صدقه رفتن نیست البته که اون نوعی تحسین هست و گاهی لازمه اما نه همیشه. منظورم ارتباط عاطفی از نوع ارتباط خوب درونی، درک و دیدین دنیا از چشم فرزند هست. منظورم پرداختن با علاقه به دنیای کودک هست.
به نظر شما این ارتباط سطحی که اکنون وجود دارد و مادر و پدر ها در پی رفع نیاز های فرزندشون هستند و خیلی هایشون یک موبایل و یا ایکس باکس خریدند تا کودک را سرگرم کنند تا زیاد دور و بروشون نباشد. و یا مادران و پدران بیش از اندازه درگیر اتفاق های بد اخیر شدن که واقعا هم آسان نیست. می دونید الان مشکلات مردم زیاد شده گرانی هست و مسائل استرس زا کرونا و آینده نامعلوم هست اما کودکان چه گناهی کردند.
- من این نوع ارتباط های را زیاد می بینم چه لطمه هایی به کودک خواهد زد و چطوری و کی برای والدین درد سر ساز خواهد بود؟
- من همیشه می گویم مظنور ار درک کردن رساندن کودک به همه خواسته هاش نیست . می شه شما هم نظرتون را راجع یه این جمله بکویید؟
متاسفانه زیاد دیدم که مادر و پدر ها تا سنین 4 و 5 سالگی با کودک خوب بازی می کنند و وقت می گذرونند اما همین که کودک کمی مستقل شود دیگه با او بازی نمی کنند و یا شوخی نمی کنند با او به اندازه کافی نمی خندند.
آیا به نظر شما مهم است که مادر و پدر ارتباط بازی و عاطفی شون را و شوخی هایشون را حفظ کنند؟
چرا گاهی کودکان این بازی های و شوخی های رد می کنند؟
برای ارتباط موثر گرفتن با کودکان که 8 تا15 سال دارند چه راهکارهایی را پیشتهاد می کنید؟