Kendimizi geliştirmeye çalışıyoruz ama belki de kendimizden uzaklaşıyoruz. Bu bölümde şu sorunun peşine düşüyoruz:
Gelişmek gerçekten ilerlemek mi, yoksa zarif bir kaçış mı?

Illich, Fromm, Deleuze ve Weil ile “daha iyi olmak” fikrini biraz sarsıyoruz.

Belki de bu bölüm kendine bir şey eklemek yerine, kendine bakmanı sağlayacak.

İtaat gerçekten zorunlu mu, yoksa fark etmeden alıştığımız bir şey mi?

Bu bölümde Hobbes’la düzen için neden itaat ettiğimizi, Foucault’yla artık kimsenin bizi zorlamadan nasıl itaat ettirdiğini, Milgram’la insanların otorite karşısında ne kadar ileri gidebildiğini ve Arendt’le düşünmeden itaat etmenin nasıl tehlikeli hale geldiğini konuşuyoruz.

Bir şeyi çok istemek… onu gerçekten değerli yapar mı?

Bu bölümde arzunun doğasına bakıyoruz.
Spinoza arzuyu insanın özü olarak görür.
Schopenhauer arzunun insanı sürekli huzursuz eden bir güç olduğunu söyler.
René Girard arzularımızın çoğunun başkalarından öğrenildiğini anlatır.
Carl Jung ise bazen istediğimiz şeyin, içimizde eksik kalan bir parçanın sembolü olduğunu düşünür.

Peki gerçekten neyi istiyoruz? Ve arzularımız gerçekten bize mi ait?

Bir şeyleri gerçekten istediğimiz için mi yapıyoruz, yoksa sadece kaçırmamak için mi?

Bu bölümde modern çağın en tanıdık ama en az konuşulan duygularından birini ele alıyoruz: FOMO — kaçırma korkusu.

Sürekli bir şeylere yetişmeye çalışmak… Bir yerde olmazsak bir şeylerin eksik kalacağını hissetmek… Başkalarının hayatına bakarken kendi hayatımızı gecikmiş gibi görmek.

Peki gerçekten bir şeyleri mi kaçırıyoruz?

Bu soruyu düşünürken Kierkegaard’la kendilik ve kaygıyı,
Bergson’la zamanı nasıl yaşadığımızı,
Heidegger’le “herkes”in temposunda yaşama meselesini,
Byung-Chul Han’la ise modern dünyanın hız ve performans baskısını konuşuyoruz.

Belki de mesele bir yere yetişmek değil. Belki mesele kimin zamanında yaşadığımızı fark etmek.

Kimlik dediğimiz şey ne kadar bize ait?
Bu bölümde Hannah Arendt, Judith Butler, Erving Goffman ve Michel Foucault ile kimliğin nasıl bakışla, tanınmayla ve güç ilişkileriyle kurulduğunu sorguluyoruz.

Alışkanlıklar bizi korur mu, yoksa fark etmeden sınırlar mı?
Bu bölümde Aristoteles, William James, Pierre Bourdieu ve Epiktetos ile konfor alanı fikrini alışkanlık, karakter ve içsel özgürlük üzerinden tartışıyoruz.

Durmak neden bu kadar zor?
Bu bölümde Paul Lafargue, Max Weber, Aristoteles ve Byung-Chul Han ile çalışma ahlakını, suçluluğu ve “işe yarar olma” baskısını masaya yatırıyoruz.

Bir şeye bakıyoruz ve “güzel” diyoruz. Ama gerçekten baktığımız için mi, yoksa bakmayı bildiğimizi sandığımız için mi?

Bu bölümde güzelliği tanımlamaya çalışmıyoruz. Platon, Kant, Schopenhauer ve Spinoza’yla birlikte şunu kurcalıyoruz: Güzellik gözün gördüğü bir şey mi, yoksa bakışın kurduğu bir ilişki mi?

Bakmakla görmek arasındaki o ince farkta duruyoruz. Ve belki de en zor soruyu soruyoruz: Biz neye bakıyoruz?

Her şeye bakıyoruz. Her şeyden haberdarız. Ama giderek daha yorgunuz.

Bu bölümde siyasetle kurduğumuz maruz kalma ilişkisini konuşuyoruz. Arendt, Debord, Rancière ve Agamben eşliğinde şunu soruyoruz:

Bu kadar şeye maruz kalmak zorunda mıyız?

Cevap yok. Ama bakışımızı değiştiren sorular var.

Artık büyük inançlara sahip değiliz. Ama bu, hiçbir şeye tutunmadığımız anlamına gelmiyor.

Bu bölümde şunu soruyoruz: Bir şeye inanmadan yaşanır mı?Yoksa inançların yerini sessiz öğretiler mi aldı?

Nietzsche, William James ve Ivan Illich eşliğinde, modern insanın neye yaslanarak yaşadığını düşünüyoruz.