Send us Fan Mail

این اپیزود هم مثل بخش اول مبحث فساد علمی ( اپیزود ۴۸ )  با یکی دیگر از رباعیات جاودانه ی  حکیم عمر خیام اغاز می شود :

ساقی غم من بلند آوازه شدست 

سرمستی من برون ز اندازه شدست 

با موی سپید سرخوشم کز می تو 

پیرانه سرم بهار دل تازه شدست 

و در ادامه ناگفنه های دیگری در خصوص دلایل افت جایگاه علمی ایران در منطقه و مصادیقی از فساد علمی که منتهی به سلب اعتیار مقالات می شوند را می شنوید .

بحث فساد علمی محدود به این دو اپیزود نیست و در اپیزود های دیگر بازهم  به این بخش تاریک از  مسیر اموزش دادن و اموزش دیدن از زاویه های دیگر پرداخته  می شود  .

🌿🌿🌿

به قلم و اجرای دکتر سپیده اربابی بیدگلی