Ben on dört yaşımdaydım ilk şiirlerimi yazdığımda

Ve ilk aşık olduğumda bisiklete binen bir oğlana

Ama on dört yaşında hiç aşk şiiri yazmamış olmamı,

Aşkı anlamadan hiç konuşmayan bir sağduyuya mı bağlamalı?

Sonra okulda bir ablaya aşık olacaktım

Sonra saçları oluklu mukavva gibi dalgalı yaşlı bir memura

Sonra -inanmayacaksın belki- sinemada yer gösteren bir adama

Sonra bir kaleciye

Hey tanrım, sonra bir deniz subayının ellerine

Bir lise öğrencisinin uzun kirpikleri gözlerine

Ve gözlüklü bir keman öğretmenine

Artık aşkı bir mirasyedi gibi harcayacaktım

Hiç inanmadan duygu kaynağının bir gün kuruyacağına

Ve kim bilir kaç yaşımda olacaktım...

Aşkın ancak bedensel bir bütünleşme söz konusu olduğunda

Onu güzelleştiren bir çaba olduğunu şöyle bir düşünmeğe başladığımda

Girişilmesi güç ve zorlu bir çaba olduğunu onun da

Sen bir ozan kızısın,

Çok büyük tarihi aşklardan,

Ve sabun köpüğü gibi çocukluk günlerinden yaratılmadın

Dünyanın bütün acılarını kollarında uyutan bir kadınsa,

Senin annen

Artık kimselere aşık olamaz

Olsa da can eriği yemiş gibi olur ancak....

Ben on sekiz yaşında da hiç olmadım

Kayak yaptığımı anımsamıyorum

Yüzme havuzuna girdiğimi ve berbere gittiğimi de

Dünyanın doğusuna doğru ilerledikçe, çoğalır hiçbir yaşa gelmeden ölenler

Ve neden öldüğünü bilmeden ölenler

Altmış yaşında da olamaz kimse

Kırk beş yaşında da tam tamına

Ben artık neyi yazıyorsam, onu yazdığım yaşta duracağım

Karar verdim yalnız oralarda yaşayacağım

Sen bir ozan kızısın,

Çok güler yüzlü bir bayan banka şefi de değil senin annen

Hiçbir okulu bitirmedim,

Hiçbir dili sevmedim ana dilimden başka,

Kendi esintilerimle baş başa kalınca bazen tanımıyorum hiç kimseleri

Bilirim üzümü, şarabı ve sirkeyi

-Birbirinden elde edilen acı ve tatlı herşeyi-

Dedemin biri beş yüz yıldan beri İstanbul'da yaşarmış

Söylentilere bakılırsa, ben gidip onu da görmedim

Tanımak da istemiyorum aslında 'sülalemi'

Hiç kitap da okumadım -var mı ötesi-...