Generatieve AI is overal. In decks heet het productiviteitswinst”, in KPI’s heet het “efficiëntie”, en in teams wordt ChatGPT steeds vaker als synoniem voor “AI” gebruikt. Maar daarmee doen we onszelf tekort en nemen we risico’s zonder het door te hebben.

In deze aflevering ontkracht ik samen met Mirko Vaars de mythe: “GenAI is AI.” Ze trekken het begrip uit elkaar: wat noemen we eigenlijk kunstmatige intelligentie, en wat is generatieve AI dan wél? Mirko noemt generatieve AI een vorm van AI die vooral één kunstje extreem goed heeft geleerd: communiceren alsof het menselijk is tekst, spraak, beeld of video. En precies dát maakt het verleidelijk én gevaarlijk: het klikt, het voelt lekker, en dus wordt het hype. 

Mirko zet het scherp neer: generatieve AI is een versie van AI die vooral één competentie extreem goed heeft geleerd communiceren als een mens (tekst, spraak, beeld, video). En die vaardigheid maakt het onweerstaanbaar voor organisaties… én bestuurlijk riskant als je het verwart met “algemene intelligentie”.

We schuiven van techniek naar praktijk: waarom adoptie vaak stukloopt op cultuur, hoe “mens in de loop” in de realiteit verandert in een vinkje, en waarom data-eigenaarschap geen IT-detail is maar een machtsvraag. Inclusief de zin die je in contractonderhandelingen ineens anders hoort: “license to exist”.

In deze aflevering:

• Waarom generatieve AI niet gelijkstaat aan “AI in het algemeen”

• Wat bedrijven missen als ze AI reduceren tot een chat-interface

• Adoptie: waarom het niet faalt op toolkeuze, maar op werkwijze en cultuur

• Human-in-the-loop: waar verantwoordelijkheid naartoe schuift als het spannend wordt

• Data-eigenaarschap, OEM’s en vendor lock-in: wie bezit je waarde eigenlijk?

• Transhumanisme/posthumanisme: niet als sci-fi, maar als onderstroom in strategie