Öz bakım sağlığımızın başında geliyor. Öz bakım en zor pratiklerden biri. Bize ne ailemizde öğretiliyor, ne okulda, ne çevremizde ne başka bi yerde. Öz bakımı bize gösteren rol modellerimiz de olmuyor. Hatta öz bakım yeri geldiğinde etrafımız tarafından da bencillik, veya ben odaklılık diye adlandırılıyor. Öğretilmediği gibi kötülendiği bile oluyor. Ya da öz bakım diye, kendimize ödül diyer verdiğimiz şeyler bilinçsizliğimizden ötürü kendimize zarar verici alışkanlıklar olabiliyor. Öz bakımın önemi genelde sağlığımızı kaybettiğimizde en çok öne çıkıyır. O zaman da dışarda arıyoruz şifayı. Doktorda, şifacı, başka bir uzmanda. Halbuki şifa aslında bizim günlük hayatımızda. Yemek bir şifa. Bitki çayları, baharatlar şifa. Müzik bir şifa. Vücut yağları şifa. Uyku şifa. Sohbet şifa. Meditasyon, yoga şifa. Yürüyüş şifa. Aslında her şey şifa olabilir. Günümüzde bunların hepsi keyif ve eğlence diye tüketilen şeyler. Aslında eski medeniyetlerde hep şifa olarak yapılan ritüeller. Şifayı biz kendimize verebiliriz. Şifa her nefeste var. Her yaptığımız, her kelimemiz, her düşüncemiz şifalı olabilir. Bilincimizi yükselterek, farkındalığımızı yükselterek, kendi sorumluluğumuzu alarak, bedenimizi, bünyemizi, kendimizi tanıyarak, etrafla etkileşimimizin bizim üzerimizdeki etkisini anlayarak biz kendimizi sağlığa, sağlıklı olmaya götürebiliriz. Ve sağlığı, beden, zihin ve duygu durumunun bütününde yaratabiliriz. Ama bilinç az olduğunda her yapılan hastalığa da götürebilir ve neden hasta olduğumuzu anlamayabiliriz. Bilincimizi arttıralım mi her seçimimiz hayrımıza olsun. Ancak sağlıklı olduğumuz yerde gerçek keyif, eğlence ve neşe olabilir. Sevgiyle ve sağlıcakla kalın. Neşe ve keyif oradan gelsin