Gewöhnungssooken

Man gewöhnt sick an allns, heet dat je, ne. Un wi mööt uns nu an’t Weekenenn weller an de Sommertied gewöhn‘. In de Nacht vun Sünnobend op Sünndag ward de Klock vun twee op dree vörstellt. „Jo, fein“, ward denn weller vun Mennige schimpt, „denn hebbt wi je ’n Stünn weniger!“ Dat is natüürli dumm‘ Tüch, de Dag hett jümmers noch 24 Stünnen.

Liekers: So’n Stünn fröher optostohn, dat geiht den een oder annern düchti in de Knooken. Un jedet Mol, wenn de Klock op Sommertied ümstellt ward, denn markt man dat ook een twee Weeken an de Gnegeligkeit vun mennige Mitminschen.

Dat gifft natüürli ook Gnegels, de jümmers gnegeli sünd, annerlei, wat de Klock jüst anwiest.

Un weller annere is dat lang as breed. De seggt sick: Egol, wat wi Sommer- oder Normoltied hebbt, de Hauptsook is doch, dat wi Tied hebbt.

Un dor hebbt se Recht. Wenn man nömli keen Tied hett, denn kümmt man düchti in Sweet.

Nu ward je al siet veele Johrn in de EU doröver verhannelt, de Sommertied intostampen. Overs as dat so is, eenigen künnt de EU-ler sick erst, wenn dat üm richti veel Geld geiht. Ick kunn mi vörstellt, dat de Sommertied al lang Geschicht weer, wenn de Vörstand vun de Europäische Zentralbank seggt harr, wat de Klockenümstellung wech mutt. De Vörstand hett dat overs ni seggt. So geiht dat wieder mit een Stünn vör in’t Fröhjohr un een Stünn trüch in Harvst.

De letzte Verännerung weer 1996. De veerteihn Johr dorför wurr in September op Normoltied ümstellt. Vun ’96 an denn in Oktober.

Dat heet: All, de hüüt 27 Johr old sünd oder öller, de kinnt dat gor ni anners. Un strieden doht sick över de Regeln tomeist blots de, de dat noch anners kinnenlehrt hebbt.

Tscha. Mi ward dat ook ni so ganz licht falln, vun Sünndag an ’n Stünn fröher optostohn. Overs ick heff mi doran gewöhnt. Al lang.

Ick heff mi ook doran gewöhnt, dat Heiligobend an 24. Dezember is un dat Ostern jümmers ’n annered Dotum hett. Veellicht gewöhnt man sick je doch an düt un dat. Mat mutt blots wulln…

In düssen Sinn