قایقْ شکسته - اجرای خصوصی محمدرضا لطفی و احمد مستنبط

اجرای خصوصی در کاروانسرای قصر بهرام گرمسار از شهرهای استان سمنان

۱۵ مهرماه سال ۱۳۸۹ - بیات ترک

غمش در نهان‌خانهٔ دل نشیند

به نازی که لیلی به محمل نشیند

به‌نازم به بزم محبّت که آنجا

گدایی به شاهی مقابل نشیند

*************

فریاد از آن نرگس مستی که تو داری

آه از دل بیگانه پرستی که تو داری

ترسم که یکی زاهل وفا زنده نماند

در کشتن این طایفه دستی که تو داری

*************

من چهره ام گرفته،

من قایقم نشسته به خشکی.

با قایقم نشسته به خشکی،

فریاد می زنم.

*************

همه شب نالم چون نی

که غمی دارم ، که غمی دارم

دل و جان بردی از ما

نشدی یارم ، نشدی یارم

با ما بودی ، بی ما رفتی

چو بوی گل به کجا رفتی؟

تنها ماندم ، تنها رفتی

چو کاروان رود ، فغانم از زمین بر آسمان رود ، دور از یارم ، خون می بارم

فتادم از پا ، به ناتوانی ، اسیر عشقم ، چنان که دانی

رهایی از غم ، نمیتوانم ، تو چاره ای کن ، که میتوانی

گر ز دل برآرم آهی

آتش از دلم ریزد

چون ستاره از مژگانم

اشک آتشین ریزد

چو کاروان رود ، فغانم از زمین بر آسمان رود ، دور از یارم ، خون می بارم

نه حریفی تا با او غم دل گویم

نه امیدی در خاطر، که تو را جویم

ای شادی جان ، سرو روان ، کز بر ما رفتی

از محفل ما ، چون دل ما سوی کجا رفتی ، تنها ماندم ، تنها رفتی

به کجایی غمگسار من ، فغان زار من بشنو و بازآ، بازآ

از صبا حکایتی ز روزگار من بشنو و بازآ ، بازآ سوی رهی

چون روشنی، از دیده ما رفتی

با خاطره باد صبا رفتی

تنها ماندم

تنها رفتی