ย่างเข้ารอยต่อร้อนสู่ฝน นับเป็นช่วงเวลาอิ่มเอมของคนรักผลไม้ไทย เพราะนั่นคือสัญญานบ่งบอกว่าถึงฤดูกาลของผลไม้เมืองร้อนยอดนิยมระดับราชาและราชินีผลไม้ของเมืองไทยคือทุเรียนและมังคุด ที่พ่อค้าแม่ขายหน้าเก่ามือใหม่ต่างซื้อหามาวางขายกันดาดดื่น ถึงขนาดว่าในบางปีบางคนถึงกับตั้งตัวได้ยามหน้าทุเรียนกันเลยทีเดียว จึงไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทุเรียนซึ่งมีราคาค่อนข้างสูงกว่าผลไม้อื่นมานมนานแล้วตั้งแต่อดีตปัจจุบันราคาจะสูงขึ้นไปอีกเท่าไร จากสมัยก่อนที่มักขายกันแบบยกเป็นลูก ราคาคะเนตามขนาดแต่ละลูกตามใจแม่ค้า และแปรผันไปตามสายพันธุ์ เช่น ชะนีก็จะย่อมเยากว่าหมอนทอง ส่วนหมอนทองก็จะย่อมเยากว่าก้านยาว และสมัยที่ยังไม่ได้ชั่งเป็นกิโลก็ไม่มีการแพคแยกขายเป็นถาด ๆ เหมือนปัจจุบัน และสำหรับการเลือกซื้อหาผลไม้ที่มีคุณภาพสมราคามารับประทานนั้น บางครั้งผู้บริโภคก็อาจไม่สันทัดในการเลือก ซึ่งในปัจจุบันมีหน่วยงานรัฐ คือ กรมทรัพย์สินทางปัญญา เข้ามาทำหน้าที่ดูแลสร้างมาตรฐานในด้านคุณภาพของผลไม้ โดยคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา ที่เรียกว่า สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (Geographical Indication) หรือ เรียกย่อว่า GI และกำหนดสัญลักษณ์ GI เป็นเครื่องหมายที่ใช้กับสินค้าที่มาจากแหล่งผลิตที่เฉพาะเจาะจง ซึ่งคุณภาพหรือชื่อเสียงของสินค้านั้น ๆ เป็นผลมาจากการผลิตในพื้นที่ดังกล่าว GI จึงเปรียบเสมือนเป็นแบรนด์ของท้องถิ่นที่บ่งบอกถึงคุณภาพและแหล่งที่มาของสินค้า เรียกได้ว่าผู้บริโภคมีความอุ่นใจได้ว่า "สินค้าตรงปก" แน่นอน มาติดตามกันค่ะว่า GI มีบทบาทอย่างไรและท้องถิ่นใดมีผลไม้อะไรที่ได้ประทับแบรนด์ GI ผลไม้ไทยบ้าง