روند اغراق آمیز «تظاهر» در بزرگنمایی خودمان به اندازه کافی بد هست، زیرا از واقعیتی که هستیم به دور است. غلو در «بدبختی و بیچارگی» نیز درست به همین شکل است. چرا اکراه داریم که رضایتمندی‌هایمان را ببینیم و راجع به آن‌ها صحبت کنیم؟