غم بر خانه :)

در پزشکی دستور عجیبی داریم به اسم :
No CPR
این اصطلاح زمانی است که پزشک از بازگشت بیمار قطع امید کرده. فرمان قتل نیست بلکه فرمان پذیرش ‎
مرگ هست و تسلیم در برابر تقدیر یا هر اسم دیگری که شما براش انتخاب می‌کنید 
ما در ‎
زندگی گاهی نیازمند این دستوریم
...اقرار به ناتوانی در تغییر شرایط
________________________
لینک یوتیوب :
https://youtube.com/@parsa.hs7?si=63cYw6PZbIayqt7u

ممنون از حمایت شما🤍

با هم موزیک گوش بدیم. 
اگر دوست داشتید میتونید با اشتراک گذاشتن این اپیزود از ما حمایت کنید . 
برای معرفی کسب و کارتون هم میتونید به ایدی غمبرخانه ghambar.khane دایرکت بدید.

بعد ار شکست دیگه شما اون ادم قبلی نیستین یه ادم جدیدی متولد میشه . 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توی این اپیزود چنتا کسب و کار کوچیک هم معرفی کردیم و امیدوارم ازشون حمایت کنید. 

@namor.pastry
@fora.ceramics
@zolfa.artstudio

_________________
شما رفقا میتونید ما رو در کانال تلگرام و یوتیوب دنبال کنید. 

کنار هم موزیک‌گوش بدیم 
_________________
شما رفقا می تونید پادکست غمبرخانه رو از کست باکس و پادگیر های فارسی بشنوید و‌در کانال یوتیوب تماشا کنید.ممنون که از ما حمایت میکنید🌱

زنی که بسیاری از آسیب ها را به تنهایی درمان کرده و همچنان قلب خود را پاک نگه داشنه فقط یک زن نیست! او یک هنرمند است 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مهمان این قسمت پادکست غمبر خونه خانم شیوا زاهدی یکی از رفقای گلمون هست. 
این اپیزود در آبان ماه ۴۰۴ ضبط شده است
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ما رو میتونید در شبکه های اجتماعی و کانال یوتیوب دنبال کنید. 
ممنون از حمایت های شما رفقای گل

بعضی زمستون‌ها تقویم ندارن.
آدم بیدار می‌شه، می‌خنده، کار می‌کنه، قرار می‌ذاره، ولی یه‌جای دلش هنوز سرده.
«زندگی بی‌بهار» روایتیه از روزایی که نه کاملاً ناامیدیم، نه واقعاً آروم.
از خستگیِ جمعی، از آدمایی که هنوز دارن ادامه می‌دن، از بهاری که انگار یه مدت طولانیه راه خونه رو گم کرده.
توی این اپیزود، از جنگ‌های قدیم، از افسانه‌ی پرسفونه، از آدم‌هایی که وسطِ مه زندگی کردن، و از ما حرف می‌زنیم.
از نسلی که هنوز خاموش نشده، فقط خسته‌ست
________________________
ما رو میتونید در‌شبکه های اجتماعی و یوتیوب دنبال کنید.

هیچ چیز دل گرم کننده ایی به چشم نمی آید.
نه خوشی و نه حتی لبخندی کوچک.
فقط روزها میگذرند و تو مثل یک تماشاچی 
نمیدانی چرا هنوز زنده ایی...

با لایک و کامنت و ارسال به دوستاتون ما رو توی این شرایط سخت حمایت کنید.

می گویند هرکسی شبیه جایی می شود که به آن تعلق دارد، پس من شبیه وطنم شده ام.
غمناک ، خسته ، رنجیده ، زخمی ، و در عمق ناامیدی امیدوار...

غمبرخانه عزادار است.

همه ی ما نیاز به شنیده شدن داریم. 
این اپیزود با صدای شماست.
ممنون که به ما اعتماد کردین. 

ما رو میتونید در کانال تلگرام و یوتیوب دنبال کنید.

صبر :)
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری 
دانی که رسیدن هنر گام زمان است 
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
با حمایت های شما رفقا ما به اپیزود دهم رسیدیم. 
ممنون از انرژی های خوب شما.