#گلهای_شجریان (۷۲)

گل‌های تازه ۱۲۵ - دستگاه همایون

خواننده: محمدرضا #شجریان

سنتور: فرامرز #پایور 

تار: جلیل #شهناز 

نی: حسن #ناهید 

کمانچه:‌ علی‌اصغر #بهاری 

تنبک:‌ محمد #اسماعیلی 

گوینده: رضا معینی 

غزل آواز و تصنیف : سعدی 

من خود ای ساقی ازین شوق که دارم مستم

تو به یک جرعۀ دیگر ببری از دستم

هر چه کوته‌نظرانند بر ایشان پیمای

که حریفان ز مُل و من ز تأمُّل مستم

به حق مِهر و وفایی که میان من و توست

که نه مِهر از تو بُریدم نه به کس پیوستم

پیش از آب و گِل من در دل من مِهر تو بود

با خود آوردم از آنجا نه به خود بربستم

تو ملولی و مرا طاقت تنهایی نیست

تو جفا کردی و من عهد وفا نشکستم

سعدیا با تو نگفتم که مرو در پی دل

نروم باز گر این بار که رفتم جَستم

**********

آنکه هلاک من همی خواهد و من سلامتش

هر چه کند به شاهدی کس نکند ملامتش

باغ تفرّج است و بس میوه نمی‌دهد به کس

جز به نظر نمی‌رسد خت قامتش

کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی

کانچه گناه او بود من بِکشم غرامتش