#گلهای_شجریان (۷۶) 

گل‌های تازه ۱۴۰ - دستگاه چهارگاه

خوانندگان: محمدرضا #شجریان و سیمین غانم

تار: فرهنگ #شریف 

ویولن: علی #تجویدی 

گوینده: رضا معینی 

غزل آواز: حافظ 

شعر تصنیف: سلمان ساوجی  

تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی

نوبهار است و گل و سبزه و ما عمرِ عزیز

می‌گذاریم به غفلت، مگذار ای ساقی

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی

موسم گل نَبُوَد توبۀ عشّاق درست

توبه یعنی چه؟ بیا باده بیار ای ساقی

شاهد و باغ و گل و مُل همه خوبند ولی

یار خوش خوش‌تر از این هر سه چهار ای ساقی

تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی

لب جوی و لب جام ولب یار ای ساقی

********

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

وظیفه گر برسد مَصرفش گُل است و نبید

صَفیر مرغ برآمد بَطِ شراب کجاست

فغان فتاد به بلبل نقابِ گُل که کشید

ز روی ساقیِ مهوش گلی بچین امروز

که گِردِ عارضِ بُستان خطِ بنفشه دمید

چنان کرشمۀ ساقی دلم ز دست بِبُرد

که با کسِ دگرم نیست برگ گفت و شنید

من این مُرَقّعِ رنگین چو گل بخواهم سوخت

که پیرِ باده فروشش به جرعه‌ای نخرید

ن این مُرَقّعِ رنگین چو گل بخواهم سوخت

که پیرِ باده فروشش به جرعه‌ای نخرید

بهار می‌گذرد، بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب

که رفت موسم و حافظ هنوز مُی نچشید