گل‌های تازه ۷۱ – دستگاه همایون
گل‌های شجریان (۵۷) 
خوانندگان: محمدرضا شجریان و سیما بینا سنتور:‌ منصور صارمیویولن: حبیب‌الله بدیعی آهنگساز: سلیم فرزان تنظیم:‌ جواد معروفی 


گوینده: فخری نیکزاد غزل آواز: سعدی شعر تصنیف:‌ سیمین بهبهانی 
تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستیمرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستیبنای مهر نمودی که پایدار نماندمرا به بند ببستی خود از کمند بجستیدلم شکستی و رفتی خلاف شرط محبّتبه احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستیگرت به گوشۀ چشمی نظر بوّد به اسیراندوای درد من اوّل که بی‌گناه بخستیگرت کسی بپرستد ملامتش نکنم منتو هم در آینه بنگر که خویشتن بپرستی
نشانده‌ای به گوشۀ خاموشی مراسپرده‌ای به دست فراموشی مرادوباره چون گذشته‌ها بیابه خاطر خدا بیا بیادگر آغوش گرمت نمی‌جوید مراچنین بیگانه با من چرا گشتی چرامن تا می‌دانم گر بنگریمنشناسی گویی من دیگریمدر چشمت بودم نقش سیهیاکنون تصویر ناباوریمخالی از من شد پیمانه‌امدیگر با مستی بیگانه‌امدارم در خاطر خود عشق من و گذشته‌های مندریا دریا به خدا جلوه کند دلم برای مندر بزم خلوت خود بار دگر شبی مرا بخوانشاید خاموشی شب بشکند از صدای پای منهنوزت می‌پرستم امّا باور نداریمنم شمعی که دیگر خاموشم می‌گذارینشدی آگه به خدا که هنوزت منتظرمبه من آنگه می‌گذری که نمی‌بینی اثریدگر آغوش گرمت نمی‌جوید مراچنین بیگانه با من چرا گشتی چرا