Seggt mi mol: Hebbt Jüm dat annerletzt mitkreegen in all de Reeden an’t Volk, also an dat düütsche Volk?

Dor hebbt je ni blots Merkel un Steinmeier dat Woord ergreepen. Ook veele anner Lüüd ut de Politik, de noch wat warrn wüllt, harrn uns wat to seggen. Un dorbi is mi wat opfulln: De een seggt to uns nömli „wi Düütsche“, de anner „wi Düütschen“, mit ’n „N“ achter dat „Düütsche“. Un weil man bi uns in’t Land je jümmers so korrekt is un allns richti mokt, froog ick mi, wat man nu seggen schall, wenn man dat mit Blick op uns sülms richti un korrekt moken will. Besünners in de erste Person Plural natüürli.

Tscha. Dat Problem süht so ut, dat wi uns je an dat „Adjektiv“ un ni an dat „Nomen“ orienteert, ne. Sogor op Plattdüütsch. Dat is je bekannt.

Bi de Lüüd ut Pol‘n oder ut Ungarn to’n Bispeel is dat anners. Dor geiht dat no dat Substantiv vun ehr Land. Dor seggt man „wi Polen“ oder „wi Ungarn“. Dat is eenfach to beholn un heuert sick ganz in Ordnung an. Un dat kunnen wi ook hebben. Overs denn mussen wi vun uns as „wi Bunnesrepublikaner“ oder ook as „wi Düütschlänner“ snacken. Wenn ick overs an Düütschlänner dink, denn krieg ick Hunger un veele anner Lüüd wohrschienli jüst so, wenn se denn Fleesch eeten möögt. Adjektive, dat weet man je ook, sünd Eegenschops-Wöörd. Uns Eegenschop is also, dat wi düütsch sünd. Dorblang kann man denn ook noch groot, dumm, lütt, dick, dumm oder lusti ween. So kann man to’n Bispeel dumm, dick, groot, lusti un düütsch ween. Alls mitmol.

Un dorüm snackt wi vun uns as „wi Düütsche“. Oder doch as „wi Düütschen“? Jo, wat denn nu?

Wi weet genau, dat wi to weni Impstoff hebbt, overs wo wi uns nööm schüllt, dat weet wi ni.

De Duden weet dat overs: De seggt nömli, dat beides richti is. Dor steiht – op Hochdüütsch – dat „wir Deutsche“ mehr Gewicht hett, dat man overs ook „wir Deutschen“ seggen kann. Aha. Ook wenn dat figeliensch is, kann man dat also moken, as man will. Dat is doch mol beruhigend. Un in dat Weeten wünsch ick uns Plattdüütschen nu ’n goodet niedet Johr...

In düssen Sinn