Bazen his, bakmaktan önce gelir.

Bazen birini görmeden bir şey hissedersin.

Ne yüzünü bilirsin, ne nasıl baktığını.

Ama yanında daha sakin olduğun bir yer açılır.

Bu bölümde şunu sordum: Biz gerçekten birine mi bağlanıyoruz, yoksa onun yanında kendimiz olabildiğimiz hâle mi?

Çekimin ne olduğunu, alışkanlıkla his arasındaki farkı, ve neden bazı duyguların bu kadar tanıdık geldiğini konuştuk.

İnsan bazen hiç dokunulmamış bir yerinden anlaşıldığını hisseder.

Bu bir ilişki anlatısı değil.

Bu bir “his” anlatısı.

Ve bazen hisler, görmeden de olur.