Hayat bazen sadece tereyağlı kızarmış ekmek ister….

@selmanigar

Bu bölüm, “Ben mi fazla istiyorum?” diye kendine soranlar için.

Sevilmekle hayatın içinde bir yere sahip olmanın aynı şey olmadığını konuşuyoruz.

Plan değil, boşluk olduğumuz ilişkileri…

Jest yerine cümle aldığımız anları…

Ve “anlayış” kelimesinin bazen nasıl bir konfor kalkanına dönüştüğünü.

Bu bir ayrılık hikâyesi değil.

Bu bir fark etme ve rol bırakma hikâyesi.

Eğer sadece uygun olduğunda hatırlanıyorsan…

belki de fazla değilsin.

Yanlış yerdesin.

Sınır koyduğumuzda gerçekten ne olur?

Bir bağ mı kopar,

yoksa ilk kez netleşir mi?

Bu bölümde sınırı

soğukluk ya da mesafe olarak değil,

kendimizle temas ettiğimiz yer olarak ele aldım.

Belki dinlerken şunu fark edersin:

Bazı “kaybettim” dediğimiz anlar,

aslında ilk kez kendimizi kaybetmediğimiz anlardır.

@selmanigar

Bazen bir şey hissedersin.

Ne tam bir kişi,

ne net bir hikaye…

Ama içerde bir yer açılır.

Bu bölümde şunu sordum:

Bir his neden bu kadar güçlü gelir?

Ve biz neden bazı hislere,

olduğundan fazla tutunuruz?

Bu bir ilişki anlatısı değil.

Bu, bir ihtiyacın fark edilme hikayesi.

Anlaşılmış hissetmek,

sakinleşmek,

kendin olabilmek…

Bazen bir his,

karşımızdakiyle değil

bizim içimizdeki eksik bir yerle ilgilidir.

Ve bazen olgunluk,

her hissi tutmak değil

bazı hisleri saygıyla bırakabilmektir.

Eğer sen de

“Ben bu hisse neden bu kadar tutundum?”

diye soruyorsan…

İyi ki buradasın.

Bazen his, bakmaktan önce gelir.

Bazen birini görmeden bir şey hissedersin.

Ne yüzünü bilirsin, ne nasıl baktığını.

Ama yanında daha sakin olduğun bir yer açılır.

Bu bölümde şunu sordum: Biz gerçekten birine mi bağlanıyoruz, yoksa onun yanında kendimiz olabildiğimiz hâle mi?

Çekimin ne olduğunu, alışkanlıkla his arasındaki farkı, ve neden bazı duyguların bu kadar tanıdık geldiğini konuştuk.

İnsan bazen hiç dokunulmamış bir yerinden anlaşıldığını hisseder.

Bu bir ilişki anlatısı değil.

Bu bir “his” anlatısı.

Ve bazen hisler, görmeden de olur.

Bu bölümde;

neden dokunmaktan kaçtığımızı,

neden “iyiyim” demeyi seçtiğimizi

ve gerçek temasın bizi neden bu kadar korkuttuğunu konuşuyoruz.

Belki de en büyük eksikliğimiz,

birinin yanında gerçekten durabilmek.

Dinle.

Belki sana hiç beklemediğin bir yerden dokunur.

Bazı değişimler yüksek sesle olmaz.

Bir gün uyanırsın ve fark edersin:

Aynı şeyler oluyor ama sen artık aynı yerde durmuyorsundur.

Bu bölüm,

eskisi kadar üzülmemeyi,

her şeyi kişisel almamayı,

bazı ihtimallere dokunmamayı öğrenmekle ilgili.

Bir kopuş değil bu.

Bir hesaplaşma da değil.

Sadece sessiz bir yer değişikliği.

Dinlerken birini düşünebilirsin.

Ya da ilk kez kendini gerçekten fark edebilirsin.

Çünkü bazen değişim,

can yakmadan da olur.

Bu bölümde kimseye “ayrıl” demiyoruz.

Ama potansiyele neden bu kadar tutunduğunu fark ettiğinde,

bazı bağlar kendi kendine düşüyor.

Netlik yokken beklemeyi,

“aslında iyi biri” cümlesini,

bir ihtimal uğruna yorulmayı konuşuyoruz.

Ve belki de ilk defa şunu duyuyorsun:

👉 Sorun sen değilsin.

👉 Sorun, yanlış yerde doğru kalmaya çalışmak.

Dinlerken bir yerde duracaksın.

“Ben de bunu yaşıyorum” diyeceksin.

Ve bölüm bitince içinden şu geçecek:

“Ben aslında zor biri değilmişim.”

Bu bölümde büyük suçlamalar yok.

Dram yok.

Kahraman–kötü ayrımı yok.

Bu bölümde sadece gerçekler var.

Bir evlilik nasıl sessizce biter?

İnsan, ilişki içindeyken nasıl yalnız hisseder?

Annelik, emek, çalışma, hayaller…

Bunlar ne zaman “fazla” sayılmaya başlar?

Bu bölüm;

anlaşılmadığını hissettiğin anları,

görülmediğin yerleri,

ve kendini ertelediğin yılları anlatıyor.

Acıtan şeylerin üstü örtülmüyor.

Ama ilk kez özgürleştiren yerden bakılıyor.

Eğer bir ilişkide

“Ben neredeyim?” diye sormaya başladıysan,

bu bölüm sana tanıdık gelecek.

Yargılamadan.

Savunmadan.

Olduğu gibi.

Aşk mı… yoksa seçilmiş olmak mı?

Bu bölümde romantik cümleler yok.

Masallar yok.

Kendini kandırmaya yer yok.

Bu bölümde şunu soruyoruz:

Birinin seni bırakmaması gerçekten aşk mı?

Yoksa sadece… seçilmiş olmanın sarhoşluğu mu?

Israrı sevgi sandığımız,

peşinden koşanı “doğru kişi” ilan ettiğimiz,

görülmenin kalp atışlarını bastırdığı o yaşlara dönüyoruz.

Bir “neden olmasın” evetinin arkasında ne vardı?

Birinin seni istemesi, senin onu istemediğini nasıl görünmez kılar?

Ve insan, sevilmeye ne zaman bu kadar muhtaç olur?

Bu bölüm bir hikâye anlatıyor ama aslında bir itiraf.

Ve belki de senin hiç yüksek sesle sormadığın bir soruyu fısıldıyor:

Ben aşk mı yaşadım…

yoksa seçilmiş olmayı mı kabul ettim?

Eğer bir ilişkiye

“çok uğraştı”,

“bırakmadı”,

“hep oradaydı”

diye tutunduysan…

Bu bölüm seni yakalayacak.

Sessiz, dürüst ve biraz da cesur bir yüzleşmeye hazırsan

dinle.