Gouden verhalen

Bij Studio Blijmakers groeit binnenkort een bijzondere wand. Deelnemers, begeleiders en stagiaires maken allemaal hun eigen schaapje, met daarop hun naam.

Schaapje voor schaapje. Naam voor naam. Verhaal voor verhaal.

Want Studio Blijmakers is meer dan een plek waar je creatief bezig bent. Je hoort erbij, je wordt gezien en je laat iets van jezelf achter.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom die naam op een klein schaapje voor mij zoveel meer betekent dan alleen een naam op de muur.

Na mijn herseninfarct moest ik veel opnieuw leren. Lopen, schrijven, praten, denken. Creativiteit kreeg daardoor voor mij een andere betekenis.

Want als woorden niet komen, kunnen je handen soms wel beginnen.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik wat ik zelf ontdekte en wat ik nu terugzie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis.

Het gaat niet om wat iemand maakt, maar om wat het maken met iemand doet.

Afgelopen zaterdag was de open dag van Het Dobbyhuis. De boeken lagen op tafel, de Dobby-methodiek en het herinnerboek lagen ter inzage en bezoekers konden de vertel- en gevoelskaartjes bekijken. Kinderen beschilderden een eendje of maakten een Dobby-kleurplaat.

Maar het mooiste van die middag hadden we niet voorbereid.

Deelnemers begonnen uit zichzelf bezoekers te vertellen over wat ze hadden gemaakt en over de Wand van Verhalen. Een van hen liet haar man een schilderij zien dat ze tijdens de schilderles had gemaakt. Hij keek ernaar en kon bijna niet geloven dat zij het zelf had geschilderd.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee naar die open dag. Naar wat er gebeurt wanneer je niet alles organiseert, maar mensen ook de ruimte geeft om zelf te laten zien wat ze kunnen en wat ze te vertellen hebben.

Want de boeken, methodiek en kaartjes lagen op tafel. Maar sommige van de mooiste verhalen liepen gewoon rond.

Wanneer voel je dat je ergens echt welkom bent? Wat is ervoor nodig om gewoon jezelf te mogen zijn, ook wanneer je leven plotseling verandert? Voor Studio Blijmakers schreef ik het lied *Hier mag je gewoon jezelf zijn*. Tijdens onze barbecue lieten we het horen en gaven we het cadeau aan onze mensen.

Maar een lied is meer dan muziek alleen. Het kan hoorbaar maken waar een plek voor staat en woorden geven aan een gevoel dat soms moeilijk uit te leggen is. In deze aflevering van *Gouden Verhalen* vertel ik waarom dit lied zo bij Studio Blijmakers past en denk ik na over aandacht, creativiteit, gezien worden en ergens bij horen.

Aan het einde van de aflevering hoor je het volledige Blijmakerslied. Misschien brengt het jou bij de vraag: waar kun jij helemaal jezelf zijn?

Soms lijkt het heel lang alsof er niets gebeurt. Je stuurt een mail, voert een gesprek en probeert opnieuw. En dan gaan er ineens meerdere deuren tegelijk open.

In deze aflevering vertel ik over mijn volle agenda, nieuwe contacten, lezingen, mijn nieuwe boek en de ontwikkeling van Dobby. Maar gebeurt dit allemaal echt ineens? Of was het al veel langer onderweg?

Een aflevering over blijven bewegen, zichtbaar zijn en nog één klein stapje zetten.

Wat kan een oude fles limonade nou bewaren?

Meer dan je denkt.

In Het Dobbyhuis zette een oude Exota-fles ineens een hele tafel aan het praten. Er kwamen herinneringen, verhalen en herkenning naar boven. Niet omdat we ernaar zochten, maar omdat één eenvoudig voorwerp iets wakker maakte.

Dat gesprek bracht me op het idee voor Dobby’s kast met verhalen. Een verzameling oude, herkenbare voorwerpen die niet bedoeld zijn om iemands geheugen te testen, maar om ruimte te geven aan wat vanzelf komt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom een oude fles soms veel meer kan bewaren dan limonade.

Soms bewaart hij een gesprek.
En soms is één fles genoeg om een verhaal terug te vinden.

Wat doe je wanneer iemand je iets verdrietigs vertelt? Zoek je meteen naar een antwoord? Geef je advies? Of probeer je de stilte zo snel mogelijk op te vullen?

Maar wat als echte aandacht soms juist begint wanneer we stoppen met praten?

In deze aflevering vertel ik waarom aanwezig zijn niet hetzelfde is als niets doen. Over luisteren zonder meteen een oplossing te zoeken, de stilte durven verdragen en bij iemand blijven wanneer er geen eenvoudig antwoord is.

Soms hoef je niets op te lossen. Soms is blijven al genoeg.

Wanneer is kunst eigenlijk geslaagd? Is dat wanneer een schilderij technisch perfect is of wanneer anderen het mooi vinden? Voor mij zit de echte waarde vaak in wat er tijdens het maken gebeurt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen word ik geïnterviewd door mijn man Dan. We praten over kunst, creativiteit en de mensen van Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Over iemand die tijdens het maken weer trots wordt, een herinnering terugvindt of even niet bezig is met wat er allemaal niet meer lukt.

Soms is het belangrijkste deel van een kunstwerk niet zichtbaar. Misschien zit daar juist het echte kunstwerk.

Hoe gaat het met je gezondheid? Heb je nog pijn? Lukt het allemaal nog?

Het zijn belangrijke vragen. Maar als iemand ouder wordt, ziek is of afhankelijk wordt van zorg, verdwijnen andere vragen vaak langzaam naar de achtergrond.

Waar droom je nog van? Wat maakt je blij? Wat zou je nog één keer willen doen?

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom juist deze vragen zo belangrijk zijn. Want goede zorg gaat niet alleen over wat iemand nodig heeft om veilig en gezond te blijven. Het gaat ook over wat iemand nodig heeft om zichzelf te blijven.

De dingen die niemand meer vraagt, zijn vaak de dingen die het meest gevraagd willen worden.

Wanneer ben je eigenlijk jezelf niet meer?

Is dat wanneer je namen vergeet, je kinderen niet meer herkent of niet meer kunt vertellen wie je vroeger was?
In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij identiteit en dementie. Want jezelf zijn zit niet alleen in wat je onthoudt, maar ook in wat je voelt, in hoe je reageert en in wie je altijd al was.