Gouden verhalen

Aan wie denk jij vandaag, op Allerzielen? En wat heeft diegene achtergelaten dat je nog steeds ziet?

Maar wat laat je zelf achter als je weet dat je tijd bijna op is? En hoe geef je vorm aan alles wat te groot is voor woorden?

In deze aflevering vertel ik over Wendy. Ze kwam in 2018 bij onze creatieve groep, met veel pijn en nog meer levenslust. In de laatste fase van haar leven schilderde ze een groot doek voor haar partner, de liefde van haar leven. Ze legde er alles in wat ze voelde, van angst en boosheid tot liefde. De eerste weken waren de kleuren donker, daarna kwam er steeds meer kleur bij. Creativiteit nam haar pijn niet weg, maar gaf haar wél een plek voor wat ze voelde.

Soms laat iemand pas echt zien wie ze is, laag voor laag.

Wendy's verhaal staat ook in mijn nieuwe boek Ik was nummer 33, dat binnenkort verschijnt. Meer over mijn werk lees je op ericadewinter.nl. Vond je deze aflevering waardevol? Volg Gouden Verhalen en deel hem met iemand die vandaag aan iemand denkt.

🌐 Website: https://ericadewinter.nl 

💼 LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/ericadewinter/ 

📸 Instagram: https://www.instagram.com/ericadewinter/ 

👍 Facebook: https://www.facebook.com/ericadewinter 

🎵 TikTok: https://www.tiktok.com/@ericadewinter 

▶️ YouTube: https://www.youtube.com/@ericadewinter 

Heb jij weleens iets gehad met je naam erop? Een etiket in je jas of een sticker op je gymtas, zodat het weer bij jou terugkwam? Meestal denk je daar niet over na.

Maar op mijn koffer stond geen naam. Daar stond een nummer.

Wat doet het met een kind als er veel voor haar wordt bepaald en weinig wordt gevraagd? En wat neem je daarvan mee als je later zelf plekken bouwt voor mensen die snel worden teruggebracht tot een dossier of een diagnose?

In deze aflevering vertel ik over de tehuizen waar ik opgroeide, over het lieve meisje dat zich zo goed aanpaste en over waarom ik nu altijd eerst naar iemands naam vraag. Het is het verhaal achter mijn nieuwe boek Ik was nummer 33, dat binnenkort verschijnt.

Een nummer zorgde dat mijn spullen bij mij terugkwamen. Een naam zorgt dat je als mens wordt gezien.

Meer over mijn werk, lezingen en boeken lees je op ericadewinter.nl. Vond je deze aflevering waardevol? Volg Gouden Verhalen en deel hem met iemand die hem ook zou willen horen.

🌐 www.ericadewinter.nl

💼 LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/ericadewinter

📸 Instagram: https://www.instagram.com/ericadewinter

👍 Facebook: https://www.facebook.com/ericadewinter

🎵 TikTok: https://www.tiktok.com/@ericadewinter

▶️ YouTube: https://www.youtube.com/@ericadewinter

Als ik vertel dat ik een methodiek heb ontwikkeld, verwachten mensen schema’s en stappenplannen. Maar het begon met een koe van papier-maché, die ik blauw schilderde op een moment dat er weinig meer lukte.

In deze aflevering vertel ik waar de Blauwe Koe-methodiek vandaan komt en hoe we er bij Studio Blijmakers mee werken. Over de vraag die alles verandert: wat kan wél? En over waarom wij níet knutselen, maar kunst maken.

De blauwe koe is allergisch voor moeten. Gelukkig maar, want daardoor mag er zoveel.

Wil je meer weten over de Blauwe Koe-methodiek of over de training voor professionals? Kijk op ericadewinter.nl.

Volg me ook op:

LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/ericadewinter 

Instagram: https://www.instagram.com/ericadewinter 

Facebook: https://www.facebook.com/ericadewinter 

TikTok: https://www.tiktok.com/@ericadewinter 

YouTube: https://www.youtube.com/@ericadewinter 

Als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je dan ook gewoon: goed? Of is er iets wat je liever niet zegt, omdat niemand er tijd voor lijkt te hebben?

Maar de meeste barsten zie je niet. Wat we met ons meedragen blijft vaak binnen, níet omdat het niet mag, maar omdat niemand ernaar vraagt.

In deze aflevering vertel ik over twee vragen op twee kleine kaartjes, een witte en een gouden: wat draag jij mee dat niemand ziet, en wat houdt jou overeind? Het gaat over waarom één woord genoeg kan zijn en waarom de barst en het goud bij elkaar horen.

Wat niemand ziet, wil vaak het hardst gezien worden.

Bij Studio Blijmakers groeit binnenkort een bijzondere wand. Deelnemers, begeleiders en stagiaires maken allemaal hun eigen schaapje, met daarop hun naam.

Schaapje voor schaapje. Naam voor naam. Verhaal voor verhaal.

Want Studio Blijmakers is meer dan een plek waar je creatief bezig bent. Je hoort erbij, je wordt gezien en je laat iets van jezelf achter.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom die naam op een klein schaapje voor mij zoveel meer betekent dan alleen een naam op de muur.

Na mijn herseninfarct moest ik veel opnieuw leren. Lopen, schrijven, praten, denken. Creativiteit kreeg daardoor voor mij een andere betekenis.

Want als woorden niet komen, kunnen je handen soms wel beginnen.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik wat ik zelf ontdekte en wat ik nu terugzie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis.

Het gaat niet om wat iemand maakt, maar om wat het maken met iemand doet.

Afgelopen zaterdag was de open dag van Het Dobbyhuis. De boeken lagen op tafel, de Dobby-methodiek en het herinnerboek lagen ter inzage en bezoekers konden de vertel- en gevoelskaartjes bekijken. Kinderen beschilderden een eendje of maakten een Dobby-kleurplaat.

Maar het mooiste van die middag hadden we niet voorbereid.

Deelnemers begonnen uit zichzelf bezoekers te vertellen over wat ze hadden gemaakt en over de Wand van Verhalen. Een van hen liet haar man een schilderij zien dat ze tijdens de schilderles had gemaakt. Hij keek ernaar en kon bijna niet geloven dat zij het zelf had geschilderd.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee naar die open dag. Naar wat er gebeurt wanneer je niet alles organiseert, maar mensen ook de ruimte geeft om zelf te laten zien wat ze kunnen en wat ze te vertellen hebben.

Want de boeken, methodiek en kaartjes lagen op tafel. Maar sommige van de mooiste verhalen liepen gewoon rond.

Wanneer voel je dat je ergens echt welkom bent? Wat is ervoor nodig om gewoon jezelf te mogen zijn, ook wanneer je leven plotseling verandert? Voor Studio Blijmakers schreef ik het lied *Hier mag je gewoon jezelf zijn*. Tijdens onze barbecue lieten we het horen en gaven we het cadeau aan onze mensen.

Maar een lied is meer dan muziek alleen. Het kan hoorbaar maken waar een plek voor staat en woorden geven aan een gevoel dat soms moeilijk uit te leggen is. In deze aflevering van *Gouden Verhalen* vertel ik waarom dit lied zo bij Studio Blijmakers past en denk ik na over aandacht, creativiteit, gezien worden en ergens bij horen.

Aan het einde van de aflevering hoor je het volledige Blijmakerslied. Misschien brengt het jou bij de vraag: waar kun jij helemaal jezelf zijn?

Soms lijkt het heel lang alsof er niets gebeurt. Je stuurt een mail, voert een gesprek en probeert opnieuw. En dan gaan er ineens meerdere deuren tegelijk open.

In deze aflevering vertel ik over mijn volle agenda, nieuwe contacten, lezingen, mijn nieuwe boek en de ontwikkeling van Dobby. Maar gebeurt dit allemaal echt ineens? Of was het al veel langer onderweg?

Een aflevering over blijven bewegen, zichtbaar zijn en nog één klein stapje zetten.

Wat kan een oude fles limonade nou bewaren?

Meer dan je denkt.

In Het Dobbyhuis zette een oude Exota-fles ineens een hele tafel aan het praten. Er kwamen herinneringen, verhalen en herkenning naar boven. Niet omdat we ernaar zochten, maar omdat één eenvoudig voorwerp iets wakker maakte.

Dat gesprek bracht me op het idee voor Dobby’s kast met verhalen. Een verzameling oude, herkenbare voorwerpen die niet bedoeld zijn om iemands geheugen te testen, maar om ruimte te geven aan wat vanzelf komt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom een oude fles soms veel meer kan bewaren dan limonade.

Soms bewaart hij een gesprek.
En soms is één fles genoeg om een verhaal terug te vinden.