Στο ποδόσφαιρο πάντα μας γοήτευαν οι ιστορίες που πάνε κόντρα στη λογική. Οι διαδρομές εκείνες που ξεκινούν από την άκρη του χάρτη και φτάνουν να αναστατώνουν ολόκληρη την Ευρώπη. Ομάδες που δεν είχαν “δικαίωμα” να ονειρεύονται, αλλά τελικά έγιναν εφιάλτης για τους μεγάλους.

Στον μακρύ αυτό κατάλογο των πορειών–έκπληξη στο Τσάμπιονς Λιγκ, φέτος ήρθε να προστεθεί και η Μπόντο Γκλιμτ, η ομάδα από τον παγωμένο βορρά της Νορβηγίας που αρνήθηκε να κρυφτεί πίσω από ταμπέλες και προβλέψεις.

Η Μπόντο υπενθυμίζει τη γοητεία που είχαν κάποτε η Μονακό ή η Βιγιαρεάλ με τις ευρωπαϊκές της υπερβάσεις. Ομάδες που μπήκαν στο χορό ως αουτσάιντερ, αλλά τον χόρεψαν λες και ήταν φτιαγμένες για τη σκηνή των μεγάλων.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τυχαίο. Η Μπόντο έχτισε χαρακτήρα, πειθαρχία, ταυτότητα. Έμαθε να κερδίζει με το δικό της τρόπο: γρήγορο ποδόσφαιρο, ενέργεια, αυτοπεποίθηση και μια μόνιμη αίσθηση ότι… δεν διαπραγματεύεται τον φόβο. Όσο πιο μεγάλες ήταν οι φανέλες απέναντί της, τόσο περισσότερο φαινόταν να δυναμώνει.

Κι όλα αυτά μας θυμίζουν γιατί αγαπήσαμε το Champions League. Γιατί κάθε τόσο εμφανίζεται μία ομάδα που πηγαίνει κόντρα στο χρήμα, στις πιθανότητες και στις στατιστικές. Ένα σύνολο που γράφει ιστορία επειδή απλώς δεν γνώριζε ότι… δεν μπορούσε.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για τη φετινή Μπόντο, αλλά και για όλες εκείνες τις πορείες που μας έκαναν να πιστέψουμε ότι στο ποδόσφαιρο, ακόμη και σήμερα, υπάρχει χώρος για θαύματα.

Δεν είναι μόνο η περίπτωση του Βινίσιους Τζούνιορ στο ματς με την Μπενφίκα. Είναι γενικότερο το κακό με τον ρατσισμό στο ποδόσφαιρο. Πολύ μεγαλύτερο. Αντί να μειώνονται τα... κρούσματα και τα περιστατικά με τέτοιου είδους επιθέσεις, αυτές γίνονται ολοένα και πιο πολλές. Ολοένα και πιο έντονες.

Δεν είναι μόνο ο Βραζιλιάνος εξτρέμ της Ρεάλ Μαδρίτης που δεν μπορεί να βρει το δίκιο του. Κάτι ανάλογο είχε γίνει λίγο πιο παλιά και με τους Τιερί Ανρί, Πατρίς Εβρά και Ντάνι Άλβες. Οι χαμένοι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο οι ίδιοι οι παίκτες. Αλλά ολόκληρη η κοινωνία. Ολόκληρο το άθλημα.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης θυμούνται τις ιστορίες που έμειναν στη μνήμη μας για όλους τους λάθος λόγους.

Δύσκολα στο ποδόσφαιρο υπάρχουν αδέρφια που έφτασαν ψηλά, που έκαναν καριέρα, που κατέκτησαν τρόπαια και έγιναν θρύλοι μιας ομάδας ή ακόμη και μιας ολόκληρης πόλης. Σε αυτό τον κανόν εξαίρεση ήταν και παραμένουν τα αδέρφια Μπαρέζι.

Ο λόγος φυσικά για τον Τσουζέπε και τον Φράνκο. Ο πρώτος έγινε σημαία της Ίντερ και ο δεύτερος θρύλος της Μίλαν. Ωστόσο, στις μέρες μας πιο πολλοί ήταν και παραμένουν εκείνοι που θυμούνται τον "ροσονέρο" Μπαρέζι παρά τον "νερατζούρο". Μάλιστα, έφτασε να μνημονεύεται ως ο "άλλος Μπαρέζι".

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για την ιστορία των δύο σπουδαίων, παλαίμαχων αμυντικών και πως έφτασαν να ενώσουν μία οικογένεια αλλά να χωρίσουν το Μιλάνο στα... δύο.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έφτασε αισίως τα 41 έτη. Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο γίνεται κουβέντα ότι είναι στο τέλος της καριέρας του. Στη Δύση της. Ωστόσο, εκείνος όχι μόνο δεν λέει να τα παρατήσει.

Αλλά θέτει ολοένα και νέους στόχους. Δουλεύει το ίδιο, όπως έκανε όταν ήταν στα 21 ή τα 31 του. Πριν από μερικούς μήνες οδήγησε την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας στην κατάκτηση του Nations League και πλέον βάζει πλώρη για το Παγκόσμιο Κύπελλο που έρχεται και όλα αυτά ενώ θέλει να φτάσει τα 1.000 γκολ καριέρας (και δεν αποκλείεται αφού θέλει λιγότερα από 40).

Ωστόσο, ποτέ δεν ήταν τέλειος. Έκανε αρκετά λάθη. Ποτέ η εικόνα του δεν ήταν αψεγάδιαστη. Παρόλα αυτά ο κόσμος τον λάτρεψε, γιατί ήταν αληθινός. 

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για τον δικό τους GOAT και όλα αυτά που έχουν να θυμούνται τόσο εκείνοι, όσο και οι επόμενες γενιές στο μέλλον από τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Υπάρχουν παίκτες και παίκτες που μένουν στην ιστορία. Ωστόσο, λίγοι είναι εκείνοι οι προπονητές από την αρχή του ποδοσφαίρου που μνημονεύονται τόσο πολύ και τόσο έντονα. Αυτός που σίγουρα δεν έχει ξεχαστεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους είναι ο Χέμπερτ Τσάπμαν.

Είναι στην ουσία ο άνθρωπος που έκανε μεγάλη δύναμη την Άρσεναλ τη δεκαετία του 30'. Αυτός που έβαλε τις βάσεις για να γράψουν αργότερα ιστορία οι Λονδρέζοι είτε με το ποδόσφαιρό τους, είτε με τους τίτλους τους.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για έναν άνθρωπο που ξεπέρασε την εποχή του και μνημονεύεται μέχρι και σήμερα από τους κορυφαίους και ας έφυγε από τη ζωή σχεδόν πριν από 100 χρόνια!

Άλλοι ξεχώρισαν για την τεχνική τους, άλλοι για τη δύναμη ή την ωριμότητα στο παιχνίδι τους. Κοινό στοιχείο; Όλοι τους είχαν ήδη αφήσει γερό αποτύπωμα στη Ligue 1 πριν κάνουν το μεγάλο βήμα στο εξωτερικό.

Από τον Ζιντάν και τον Ροναλντίνιο μέχρι τον Βαράν, τον Μπενζεμά, τον Λακαζέτ και τον Σαλιμπά, η Γαλλία υπήρξε το ιδανικό σημείο εκτόξευσης για μερικά από τα πιο λαμπρά ονόματα των τελευταίων δεκαετιών — είτε ήταν Γάλλοι είτε όχι.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης αναλύουν τις καριέρες παικτών που έλαμψαν στη Ligue 1 και από εκεί μετακόμισαν σε κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης, αφήνοντας το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Άλλοι πήγαν και πήραν τίτλους. Άλλοι έφυγαν δίχως να αφήσουν το παραμικρό αποτύπωμα ή κάποια παρακαταθήκη. Όλοι τους όμως είχαν ένα άδοξο φινάλε από τον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Και μάλιστα οι πιο πολλοί εξ αυτών πήγαν με όνειρα, προσδοκίες και απαιτήσεις.

Δεν είναι μόνο η ιστορία του Τσάμπι Αλόνσο. Αρκετοί πριν από τον Βάσκο τεχνικό είδαν και ένιωσαν τι θα πει "ηλεκτρικός πάγκος" και πριν προλάβουν να προσαρμοστούν στη Μαδρίτη έψαχναν πτήση επιστροφής.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για τις μεγάλυτερες...φλόπες στη Ρεάλ Μαδρίτης τα τελευταία 20 χρόνια -και λίγο παραπάνω- ώστε ο Αλόνσο να μην νιώθει ούτε άσχημα, ούτε μόνος του! 

Το απλό και το εύκολο είναι να πει κάποιος ότι φταίνε μόνο οι προπονητές. Ότι ήταν λογικό η πορεία τους να είναι αυτή και να πάνε στον... ΟΑΕΔ. Ειδικά από την ώρα και τη στιγμή που τα αποτελέσματα δεν ήταν τόσο καλά.

Ωστόσο, αυτό θα ήταν το δέντρο -ή τα δέντρα στην προκειμένη περίπτωση- και όχι το λάθος. Η φυγή του Ένζο Μαρέσκα από την Τσέλσι και του Ρούμπεν Αμορίμ από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Το ζήτημα είναι πολύ πιο βαθύ και για τις δύο ομάδες.Το θέμα είναι πολύ ψηλά ιεραρχικά και έχει να κάνει με τους ανθρώπους που βλέπουν, καταλαβαίνουν και παίρνουν τις αποφάσεις.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για τους... ηλεκτρικούς πάγκους των αγγλικών ομάδων και τι πραγματικά φταίει. 

Υπήρξε επί σειρά ετών ένας από τους καλύτερους επιθετικούς του κόσμου. Σε καμία περίπτωση ο πρώτος της λίστας. Αλλά όχι και αμελητέα ποσότητα. Άλλωστε στην καριέρα του -που μόλις σταμάτησε- ο Έντισον Καβάνι σημείωσε πολλά γκολ και πέτυχε ακόμη περισσότερα πράγματα.

Η ιστορία του δεν είναι τόσο... πρωτότυπη. Όμως, έζησε κάθε της πτυχή ως το μεδούλι. Κάθε χαρά ή πίκρα τον έκανε καλύτερο. Και σαν παίκτη και σαν άνθρωπο. Ποτέ δεν ξέχασε από που ξεκίνησε όσα και αν ήταν τα χρήματα που μπορεί να έβαλε στους τραπεζικούς του λογαριασμούς. Ένας πραγματικός Λατίνος. Ένας πραγματικός ρομαντικός της ζωής και των γηπέδων. 

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης σχολιάζουν την καριέρα, τις ημέρες και τα έργα του τελευταίου matador. 

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο όχι απλά είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης. Μα αυτός που έσπασε πολλά και ιστορικά ρεκόρ για όσο καιρό φορούσε τη φανέλα της ισπανικής ομάδας. Εκείνος έθεσε τον πήχη τόσο ψηλά. Όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για τους επόμενους που θα φορέσουν τη φανέλα της "βασίλισσας".

Θα περάσουν αρκετοί στο μέλλον. Ωστόσο, ο Κιλιάν Μπαπέ δείχνει ότι όχι μόνο μπορεί να τον φτάσει. Αλλά -αν και εφόσον- συνεχίσει έτσι μπορεί κάπου, κάποτε σε κάποια ρεκόρ να τον ξεπεράσει. Να βάλει το δικό του όνομα στην μαρκίζα. Άλλωστε τα ρεκόρ είναι για να σπάνε.

Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης άφησαν κατά μέρους τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες και μιλάνε για το παρόν, το μέλλον και το επιθετικό παρελθόν στη Ρεάλ Μαδρίτης και την άτυπη κόντρα μεταξύ του Κριστιάνο Ρονάλντο και του Κιλιάν Μπαπέ.