grient, also lächelt, mutt man 17 Muskeln in’t Gesicht anspann‘. Kiekt man

gnegeli, mutt man dorför 42 Gesichsmuskeln anspann‘ – twee’nhalv mol so veel!

stellt sick de Froog, worüm dat Lüüd gifft, de mehr gnegeli as fründli kieken

doht. Dat is je ni blots unscheun för all de Lüüd, de jüst üm so‘ gnegeligen

Minsch rümstoht – ook för den Gnegel sülms is dat anstreng’d un kost veel

Energie. Un to Gnegeln, dat hett je ook noch keeneen op de Welt tofreeden mokt.

Man kann gnegeln, so dull as man will – glückli ward man dorvun ni. Dorüm frog

ick mi al lang, worüm mennige Minschen anschien’d leever gnegeli as tofreeden

sünd. Overs ick krieg dat eefach ni rut.

so’n Gnegel nömli frogt: „Segg mol, worüm büst du eegentli so gnegeli?“, denn

kriegt man as Antwoord: „Kleih mi an Mors“ oder „lot mi tofreden“ oder wat

anners in de Oart.

een gor ni vertelln, worüm se gnegeli sünd. Worüm mokt se dor blots so’n

Geheemnis üm? Weet se wat, wat blots Gnegels weeten dörft?

ward man dat ni erst rutfinnen. Wenn man overs blots ’n beten reeken kann, denn

weet man dat man – rein vun Energie-Opwand – för ’n halve Stünn gnegeln ook een

un ’n viddel Stünn‘ grien‘ kunn.

dat is so’n richtigen Gnegel annerlei. De reegt sick över allns un jeden op.

Wohrschienli reegt se sick sogor doröver op, wat dat mehr Energie kost gnegeli,

statt fründli to ween.

eenzige Oart, sick mit ’n Gnegel antofünnen, is, sick mit em tosom över allns

opttoreegen. Overs dat will ick gor ni – dorför mokt mi dat Leven veels to veel

Spooß.

dücht, dat is veel beter, sick över de scheun‘ Sooken to freun, as sick över

allns annere to argern.

gifft je ook so veel Falten un för’t Hart is dat ook ni good un so wieder.

grien ick veel leever, freu mi, dat ick dor bün un freu mi doröver, dat dat so

veel gifft, an dat man sick freu’n kann.

leeve Gnegels, nehmt mi dat bidde ni övel, wenn wi uns seht un ick grien. Ick

mach dat so gern un ick meen dat würkli blots nett...

düssen Sinn