hayat en sağlam olduğunu düşündüğün yerlerden vurur seni.. “asla yaşamam” dediğin şeyi yaşarken bulursun kendini.. sımsıkı tutup sahiplendiğin şeylerin elinden kayıp gidişini seyredersin.. tükürüğünü yalamak zorunda kaldığın anlar olur.. benim başıma gelmez dediğin şey burnunun dibinde biter.. güllük gülistanlık geçeceğini sandığın hayat birden cehenneme döner.. “sırtım yere gelmez” diye caka satarsın, sırtını yerden kaldıramazsın.. “küçük dağları ben yarattım” havalarında gezersin, o dağların altında ezilirsin.. “ben oldum, tamamım” sanırsın, dalından kırılırsın.. ezcümle: ey insan, hiç bir şeye sahip değilsin.. hiçsin.. çıplak geldin çıplak gideceksin..