Herkese güvenen insanlar vardır.

İyi niyetlidirler, empatiklerdir, kalpleri açıktır.

Ama çoğu zaman en çok onlar yorulur.

Bu bölümde “herkese güvenmenin” gerçekten ne anlama geldiğini konuşuyoruz.

Güven ile saflık arasındaki farkı,

iyi kalpli olmakla kendini koruyamamak arasındaki ince çizgiyi ele alıyoruz.

Neden hep aynı yerden kırılıyoruz?

Neden davranışları görmezden gelip niyete tutunuyoruz?

Ve neden sınır koymayı hâlâ suçlulukla karıştırıyoruz?

Bu bölüm;

kalbini kapatmak istemeyen ama kendini de daha fazla incitmek istemeyenler için.

Herkese güvenmek zorunda olmadığını,

ama kendine güvenmeyi asla bırakmaman gerektiğini hatırlatan bir sohbet.

Belki de mesele iyi olmak değil,

kendine iyi davranmayı öğrenmektir.