Canım benim....Sen bilmiyorsun şimdi. Ne yorucudur seni anlatmaya çalışmak...

Sinsi bir düşman gibi ilerler, hissettirmeden anlaşılma çabası.

Sonra yıkar, geçer.

İnsan, kendine herkesten beter.

Anlatmaya çalışırken, anlamazsın.

Yıkımları onarmak için delirmiş gibi anlatırken, farkına varamazsın içindeki yıkımın.

Anlattıkça, anlaşılamamamın tahribatı.

Sonra bir bakmışsın, kendine kalmışsın.

Enkazlar altında herkes yalnızdır.

Ayakta kalanlar hep yanlıştır.

Güzellik burada...Bakmaktan zevk aldığınız şey değil, size kimin bakmasını istediğinizle ilgili. Güzellik, baktığınız şeyin varlığı tarafından tanınmak ve ona dahil edilmek umudu.

Sen.

Biraz eksilmiş, biraz üzgün. Biraz fazla.

Bir noktadan sonra, insanları da erteler. 

Anlamayı ertelemez bir tek...Bir kere anlamıştır artık anlatmanın boşunalığını.

Ertelemez artık.

Anlar hep. Ve hep acı çeker.

Bazı kitaplar ikinci kez okunmak için yazılır. 

Bazı filmler ikinci kez izlenmek için çekilir. Bazı insanlar ise bir kez bile tanınmayı hak etmez.

Hayat önüne konulmuş bir piyanodur. 

Sen doğduğun andan beri, senin onu çalmanı, ve kendi müziğini oluşturmanı bekler durur. 

Bilim dindiriyor diyorlar artık acıları.

''Kaç yara bandı eskitebilir?'' diye merak ediyor herkes.

İnsanların rakamlarla arası çok iyi.

Ama kaç yara açtığını,

Ne kadar kanattığını hesaplayamıyor kimse.

Görmenin en kolay yolu, gözlerini kapamak.

Yazdığında değil, gözlerini kapattığında gördüğün. 

Asıl derdin onunladır

Canım benim...Farkında değilsiniz. 

Delik deşik olmuş kalbiniz. 

Kendiniz, Kendinizin, dokunulmuş, ve terk edilmiş defterisiniz.