1) سرمست درآمد از درم دوست / لب خنده زنان چو غنچه در پوست

2) چون دیدمش آن رخ نگارین / در خود به غلط شدم که این اوست ؟

3) رضوان درِ خُلد بازکردند / کز عطر مشام روح خوشبوست ؟

4) پیش قدمش به سر دویدم / در پای فتادمش که ای دوست

5) یکباره به تَرک ما بگفتی / زنهار ، نگویی این نه نیکوست ؟

6) بر من که دلم چو شمعِ یکتاست / پیراهن غم چو شمع ده توست

7) چشمش به کرشمه گفت با من : / در نرگس مست من چه آهوست ؟

8) گفتم : همه نیکویی است ، لیکن / این است که بی وفا و بدخوست

9) بشنو نفَسی دعای سعدی / گر چه همه عالَمت دعاگوست