Karanlıktan aydınlığa uzanan zamanın saatinde, 

Kum zerrelerini döküyorum evin arkasındaki bahçenin dibinde

Kısa pantolon, koşturuyorum babamın dizinin dibinde

Her gece dualar ediyorum sevdiklerimi benden önce almasın diye tanrı

İnancımı sorguluyor kaybettiklerim

Yitip giden her gönül sahibi, taş ediyor yüreğimi

Nefesime endişe tohumu gibi yerleşiyor her veda

Boşluğa yazılmış bir öyküyüm

Adımın bir önemi yok...

Saçaklarından buzlar sarkan terk edilmiş bir diyar gibi, kendi içimde titriyorum

Başka sonlar bulmalıyım kendime

Ama ne zaman bir düşe yerleştirsem cismimi, 

Karanlık...Sadece karanlığı hissediyorum

Görkemli sonları beklemekten yoruldum artık

Kim bilir?

Bak, 

Aralanıyor cehennemin kapısı

Kanlı parmaklarıyla çekiştiriyor iblisler dünyanın kalan zamanını

Bir şans daha verilsin diye beklemek ne kadar da saf bir hevesmiş

Oysa birazcık önem verseydim, 

Birazcık çalışmış olsaydım bilirdim değil mi?

Çok zaman önceydi kızıl denizin ortadan ikiye ayrılması

Ve tabii ki, 

Geçmiş olanı geri getirmeye çalışmak

Ve ben, bekleyemeyecek kadar da yorgunum...

Her seferinde hatırlıyorum,

Başka bir düş lazımdı bana, biliyordum

Bir düş daha yazıyorum

Yeni bir döngü yaratıyorum sonunu değiştiremesem de

Sonra yine, 

Yine,

Ve yeniden çiziyorum aynı rotayı

Ayrılıkları ben yazmadım

Tanrı’nın çok kızdığı bir gündü kullarına, 

Yıldırımlarıyla ısıtmıştı dünyayı

Isıtmak dediğime bakma, 

Alev alev yanarken, izlemek zorunda kalmıştık tüm kainatı

Sanırım İlk günah da o gün doğmuştu

Çünkü ilk defa alevler içerisinde koşturan atların yelesinde görmüştüm kirlenmiş ve

harabeye dönmüş cenneti

Tüm dünya acıyla taş kesilmişti

İnan, başka bir düş yazmak istiyorum

Yeni bir döngü

Ama,

“Hasarı hatırlıyorum”

Hasar çok büyüktü

Beyaz bir ışık, Gözleri kör edecek kadar parlak bir ışıkla gelmişti bu sefer

Ne kanatları bembeyaz meleklerin koynunda semaya uçabilecektim,

Ne de ensemde konuşan şeytanıma plastik dahi olsa kanatlar bağışlayacaktı Tanrı

Yıldız tozu dökülür toprağa

Ak toprak, sürülür avuçlarıma

Eskisi gibi değilim artık

Kaybettiğim her parçamla, değiştim

Yenilendim

Fırtınalar öyle huzurlu geliyor ki, 

Sakin limanları bile düşlemiyorum

Batıp çıkarken başım suyun üzerinde, 

Anlamazsın belki

O bir saliselik zamanda gördüğüm o gökyüzünün değerini daha iyi anlıyorum

Hem...

Korkma boğulurum diye

Öyle derin bir nefes çektim ki içime, 

Sana ızdırap gelen bu durum

Hayata dair kazanılan başka bir tecrübe 

Şimdi bir dilek tut kalbinin ağacında

 Ve üfle onu

Gülümse

Kalbinin ağacından, senin adınla selam söyleyecek Tanrı’ya