Durdum. 

Dinlendim. 

Güneşler geçti üzerimden. 

Yağmurlar, 

Rüzgarlar geçti. 

Kara kara bulutlar gelip durmuştu başımda, derken, baktım, onlar da geçti.

Bekledim...Günler geçti üzerimden. 

Başta saydım bir bir, sonra bıraktım. 

Aylar geçti. 

Bir başıma oturup düşündüğüm balkonlardan, serin, sessiz yaz akşamları geçti.

Gittim sonra. Şehirler geçti yanı başımdan. Şehirler dolusu insanlar geçti el sallamadan. Hepsini sevdim.

Çağırdım. Ay göründü karşıdan. Kuşlar geçti. 

İnsan yalnız gelmeyeceğini bildiğini böyle fazla çağırır dedim, acılar geçti.

Duruldum. 

Yüreği dedim, yumuşak tutmalı her zaman. 

Kurumuş olan kırılır ancak....

Ağrılar geçti.

Çoğaldım. 

Bir bebek doğdu evde. Gülerek uyandı her sabah. Gözlerim doldu izlerken. Göbek bağının düştüğü gün, tüm birikmiş üzüntüler geçti.

Öğrendim. Başkasının yüzüne onu önemsiyormuş gibi bakmanın ayıbını. Oyunlar geçti. 

Komşular aradılar; öksürüğün nasıl oldu diye, yemek getirdim, evde yoktun, diye. Çiçeklerini suladım diye...Ümitsizlikler geçti.

Oturup ağladım sonra tüm bu geçip gidenlerin rahatlığından. Ağaçlar gibi döktüm kuru yapraklarımı.

Yenilendim, 

Tazelendim. 

Yeni köklenmiş bir fide gibi berrak, umutlu ve huzurlu şimdi zihnim. Ne öfkem kaldı, ne özlemim. 

Hepsi geçti.

Hepsi geçti.