Vandaag rijd je in Sihanoukville over een netwerk van statige maar zielloze lanen, die griezelig en span zijn. Alsof je plots een rechte lijn trekt door een bochtig labyrint, zodat je meteen de uitgang toont en het speelplezier wegneemt.

Een plek die zonder meer teloorgang uitademt, is Sihanoukville, in het zuiden. Ik heb er gezien hoe wij tot de laatste snik zullen blijven drinken op het leven, terwijl de wereld rondom ons in de modder verzinkt. 

Het is erg stil in Angkor Wat, de trots van Cambodja. Sinds het begin van de pandemie komen er geen toeristen meer naar het beroemde tempelcomplex.  Maar de eeuwenoude stenen blijven rotsvast overeind staan.

Het 'groezelige' kantje van Cambodja spreekt mij aan. Het gevoel dat het nog niet 'af' is, houdt een belofte voor de toekomst in.

In 2016 ben ik verhuisd van Brussel naar Cambodja. Het is een godvergeten land. Letterlijk. God is vergeten dat hij het ooit gemaakt heeft. En de wereld met hem.