Krap een jaar geleden kwam filmproducent Matthijs van Heijningen uitgebreid aan het woord in maar liefst twee afleveringen van onze podcast. Toch ging Michiel Berkel nog één keer bij hem op visite, om de puntjes op de laatste i’s te zetten. Over Nouchka van Brakel, Marleen Gorris en Dick Maas bijvoorbeeld, maar ook over waarom Rutger Hauer een bloedhekel aan hem kreeg en omgekeerd: waarom Van Heijningen op zijn beurt weer een bloedhekel kreeg aan Ate de Jong.

Beeld: Van de koele meren des doods (Nouchka van Brakel, 1982)

Op woensdag 8 juni vond in Het Ketelhuis eindelijk weer eens het Voorjaarsoverleg plaats, de periodieke debatavond over prangende kwesties in de vaderlandse filmwereld. In deze podcast hoor je een belangrijk deel van dat Voorjaarsoverleg.

Hoofdgast aan tafel was Gunay Uslu, de D66-staatssecretaris voor Cultuur en Media. Ze werd aan de tand gevoeld door Floortje Smit.

In de zaal liet Alex de Ronde enkele andere gasten aan het woord. In volgorde van opkomst:

- Ron Sterk, directeur van bioscoopconcern Vue;

- Anna Pedroli, directeur van de producentenvereniging NAPA;

- Doreen Boonekamp, voorzitter van een sectorbrede werkgroep die binnenkort een zogeheten Sectorplan presenteert;

- Kristel Baele, voorzitter van de Raad voor Cultuur;

- Stella van Voorst van Beest, filmmaker en lid van de Dutch Directors Guild (DDG).

Tot de gespreksonderwerpen behoorden de Investeringsverplichting, het Abraham Tuschinski Fonds, het reeds genoemde Sectorplan, de mogelijke verlenging van de huidige Kunstenplanperiode en de dreigende opheffing van het NPO-fonds.

Hoe maak je een internationaal publiek warm voor de Nederlandse film? Dat is de belangrijkste vraag waar Ido Abram zich mee bezig houdt. De directeur van SEE NL probeert momenteel de Nederlandse film aan de man te brengen tijdens het belangrijkste filmfestival van de wereld, Cannes. Dat doet hij vanuit het Nederland paviljoen, vlak aan het strand. Daar pikte Floortje Smit hem op om te flaneren over de boulevard, voor een gesprek over zijn dagelijkse bezigheden tijdens het festival: borrelen, eindeloos praten en Indiërs verjagen.

Waarom weten, sinds jaar en dag, Nederlandse films zo weinig door te dringen tot het filmfestival van Cannes?

Over deze en andere vragen filosofeert Hans Beerekamp, in samenspraak met Miranda van Gelder, in deze Cannes-editie van de Filmzolder van Beerekamp. Met speciale aandacht voor de Kwik, Kwek & Kwak van de vaderlandse cinema.

Het Amsterdam Koerdisch Film Festival (AKFF), van 13 t/m 15 mei, wil vooral een stem geven aan de jongste generatie Koerdische filmmakers. Artistiek directeur van het festival is documentairemaker Reber Dosky.

Hij vluchtte in 1997 naar Nederland, waar hij in 2013 afstudeerde aan de Nederlandse Filmacademie.

Dosky won twee keer de prijs voor beste Nederlandse documentaire op het IDFA: eerst, in 2016, voor Radio Kobani, een film over een vrouw die een radiostation runt als in die Syrische stad de wederopbouw begint, na de verwoestingen van IS.

En hij won opnieuw in 2019 met Sidik en de panter – over een man die al 25 jaar door de bergen zwerft op zoek naar een mythische Perzische panter.

Floortje Smit wilde met Dosky gaan wandelen - maar ze strandden in het café van Het Ketelhuis.

Shownotes:

Over AKFF: https://akff.nl/

Foto: Stephan Polman

Een keukentafelgesprek waarin René Mioch vertelt over grensoverschrijdend gedrag, waarom hij zich geen ‘’filmjournalist’’ noemt, zijn theatertournee, hoe lastig het is om een filmprogramma voor televisie te maken, waarom de Nederlandse filmindustrie een ‘’nieuwe infrastructuur’’ nodig heeft en het belang van de zus van Tom Cruise.

Waarom zijn gesubsidieerde filmtheaters ook alweer op aarde? Bioscoopondernemer Jos Stelling te Utrecht beweert hetzelfde te doen als de gesubsidieerde filmtheaters, maar dan zonder subsidie. Hij opende in april 2022 zijn derde filmtheater: het Slachtstraat Filmtheater. Precies op de plek waar eind 2018 het oudste filmtheater van ons land, het gesubsidieerde ’t Hoogt, zijn deuren moest sluiten.

Hoe erg is dat eigenlijk? En hoe dienen we om te gaan met Jos Stellings voortdurende strijd tegen de gesubsidieerde filmvertoningssector?

Uw verslaggevers Nico van den Berg en Alex de Ronde gingen daarover in gesprek met twee gesubsidieerde filmtheaterdirecteuren: Géke Roelink van Filmhuis Den Haag en Raymond Walravens van de twee Rialto’s in Amsterdam: Rialto De Pijp en Rialto VU. Ze reageren op uitspraken van Stelling in een gesprek dat het duo eerder opnam.

Waarom zijn gesubsidieerde filmtheaters ook alweer op aarde?

Die vraag dient op gezette tijden beantwoord te worden, want in populistische kringen heeft men daar niet altijd oog voor.

Neem Jos Stelling, niet de regisseur maar de bioscoopondernemer Jos Stelling te Utrecht. Sinds jaar en dag beweert hij hetzelfde te doen als de gesubsidieerde filmtheaters, maar dan zonder subsidie.

Jos Stelling was al de uitbater van het Springhaver Theater en het Louis Hartlooper Complex en in april van dit jaar opende hij in datzelfde Utrecht zijn derde filmtheater: het Slachtstraat Filmtheater. Precies op de plek waar eind 2018 het oudste filmtheater van ons land, filmtheater ’t Hoogt, zijn deuren moest sluiten.

Hoe erg was dat eigenlijk? En hoe dienen we om te gaan met Jos Stellings voortdurende strijd tegen de gesubsidieerde filmvertoningssector?

Uw verslaggevers Nico van den Berg en Alex de Ronde gingen daarover in gesprek met twee gesubsidieerde filmtheaterdirecteuren: Géke Roelink van Filmhuis Den Haag en Raymond Walravens van de twee Rialto’s in Amsterdam: Rialto De Pijp en Rialto VU.

Géke Roelink is trouwens onlangs bekroond met de Achievement Award 2022 van UNIC, de Europese branchevereniging van filmvertoners. In het juryrapport staat onder meer dat Géke gelooft ‘’dat films cruciaal zijn voor een harmonieuze samenleving.’’ Maar dit terzijde.

Jos Stelling zat virtueel aan tafel en krijgt af en toe het woord, in enkele fragmenten uit een gesprek dat we een paar weken eerder voerden met hem en met zijn huisbaas, Suzan te Brake, directeur van het Utrechts Monumentenfonds.

Niet onbelangrijk: alle huidige en vroegere directeuren van ’t Hoogt weigerden ons in alle toonaarden te woord te staan.

Precies veertig jaar geleden verfilmde regisseur Nouchka van Brakel – ze is nu bijna 82 - 'Van de koele meren des doods'. De roman van Frederik van Eeden uit 1900 over een seksueel gefrustreerde vrouw die door de maatschappij klein wordt gehouden paste naadloos in haar oeuvre tot dan toe.

Eerder – in Ketelhuis Podcast #23 - sprak Floortje Smit al met Van Brakel over haar tijd op de filmacademie en haar films van eind jaren zeventig: 'Het Debuut' en 'Een vrouw als Eva'.

Dit keer toog Floortje Smit met Nouchka van Brakel naar Kasteel De Haar, waar 'Van de koele meren des doods' voor een deel werd opgenomen, om te praten over die film, Renée Soutendijk, de klassieke befscène, producent Matthijs van Heijningen en waarom vrouwen, als ze eenmaal hun toevlucht hebben gezocht in gekte, Jezus eten gaan geven.

Bekijk de film via de Eye Film Player: https://player.eyefilm.nl/nl/films/van-de-koele-meren-des-doods

Ruim een jaar na Ketelhuis Podcast #18 geeft Nico van den Berg een update over de streamingdiensten in ons land. Wat betekent de komst van HBOmax en viaplay voor het vaderlandse streaminglandschap? Hoe ongenaakbaar is Netflix? En waarom is Pathé Thuis weer gewoon in handen van Pathé zelf?