Het Marathoninterview

Het Marathoninterview

By NPO Luister / VPROSociety & Culture
Download on the App Store

All Het Marathoninterview episodes

  • Max Kohnstamm: uur 2
    Chris Kijne in gesprek met de negentigjarige Max Kohnstamm, een van de grondleggers van de Europese Unie.
    Kohnstamm stierftoen hij 96 was, maar zijn woorden uit het jaar 2004 zijn er nog, wijsheid om te downloaden!
    ---------------------------------------------------
    Waarom Max Kohnstamm?
    Max Kohnstamm is de gast van Chris Kijne in VPRO’s marathoninterview. Voor een gesprek over een negentigjarig leven dat begint aan de rand van de Amsterdamse jodenbuurt. Via Amerika in de jaren dertig, een onvrijwillig verblijf in Duitse handen in Amersfoort en St. Michielsgestel in de oorlog en het persoonlijke secretariaat van koningin Wilhelmina vindt Kohnstamm uiteindelijk zijn bestemming bij de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de Europese Unie.
    Kohnstamm bevindt zich in het gezelschap van onder meer de Amerikaanse Presidenten Truman, Kennedy en Carter, Vaclav Havel, Mikhail Gorbachov, de Dalai Lama en VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Tegelijk met de laatste werd hij dit voorjaar namelijk, evenals de genoemde groten der geschiedenis, gelauwerd door het Roosevelt-instituut. Op 8 mei ontving hij de Freedom from Fear-Award, uit handen van zijn petekind Prins Constantijn, voor zijn levenslange werk ten behoeve van de Europese eenwording. Een kroon op het leven van de dit jaar negentig geworden Max Kohnstamm.
    Kohnstamm vertelt over de wereldvisie van zijn grote voorbeeld Jean Monnet, de Franse visionair die de samenwerkingsconstructie bedacht waarin de voormalige Europese vijanden een gezamenlijk economisch belang in kolen staal kregen, de voorloper van de Europese Unie.
    Hij vertelt over zijn jeugd in Amsterdam, in een geassimileerd joods gezin en de reis naar Amerika, tijdens Roosevelts New Deal.
    Terug in Nederland kwam al snel de bezetting. Begin 42 werd hij gearresteerd en zat hij vast in kamp Amersfoort. Waar hij zag dat eigenlijk niemand bestand is tegen de ontmenselijking en de vernedering. Dat waar het recht ophoudt, de hel begint.
    Maar waar hij vooral begreep dat het de omstandigheden zijn die de mens maken. Dat je met mensen alles kunt doen wat je wilt. En dat het er dus om gaat de omstandigheden te creëren die het goede in de mens naar boven halen. Van die ervaring naar zijn werk in Europa loopt een rechte lijn.
    Het gaat over zijn vrouw, die hij begin 41 tijdens het schaatsen had leren kennen, maar hij wilde haar niet in een te ongewis avontuur storten door zijn joods zijn. Maar na Amersfoort durfde hij haar toch te vragen.
    Meteen na de oorlog kwam er een andere vrouw in zijn leven: koningin Wilhelmina. Kohnstamm werd haar particulier secretaris, zijn eerste baan. Hij spreekt met ontroering over haar.
    Daarna bouwde hij namens Nederland de betrekkingen met Duitsland weer op, in het kader van de Marshall-hulp, ondanks de haatgevoelens. Vanuit dat werk kwam hij in contact met het plan Schumann: de briljante gedachte van Jean Monnet om de Europese naties gezamenlijk verantwoordelijk te maken voor de productie van kolen en staal. De kiem van de Europese gemeenschap.
    Kohnstamm gaat verder in op de huidige problemen van Europa. De stap die nu gezet moet worden is het creëren op wereldschaal van een belangengemeenschap naar analogie van de ‘samengevoegde soevereiniteit’zoals die in Europa bestaat.
    De oude politiek van machtsevenwicht leidt immers onherroepelijk en altijd tot oorlog, zoals in het verleden gebleken is. Onvermijdelijk wil de ene partij toch altijd net iets sterker zijn dan de andere en dat zal altijd het evenwicht verstoren
    Op iedere vraag naar concrete oplossingen, bijvoorbeeld in het allesbepalende conflict tussen Israël en de Palestijnen, heeft Kohstamm eigenlijk maar één antwoord: ‘Of het allemaal zal lukken, weet ik ook niet. Wel weet ik, dat het streven naar een rechtstatelijk verband van staten als dat van de Europese Unie, maar dan op wereldschaal, de enige weg is. Het alternatief is oorlog. Moet de wereld werkelijk een derde wereldoorlog meemaken om te leren van de geschiedenis?’
    55 min
  • Max Kohnstamm: uur 3
    Chris Kijne in gesprek met de negentigjarige Max Kohnstamm, een van de grondleggers van de Europese Unie.
    Kohnstamm stierftoen hij 96 was, maar zijn woorden uit het jaar 2004 zijn er nog, wijsheid om te downloaden!
    ---------------------------------------------------
    Waarom Max Kohnstamm?
    Max Kohnstamm is de gast van Chris Kijne in VPRO’s marathoninterview. Voor een gesprek over een negentigjarig leven dat begint aan de rand van de Amsterdamse jodenbuurt. Via Amerika in de jaren dertig, een onvrijwillig verblijf in Duitse handen in Amersfoort en St. Michielsgestel in de oorlog en het persoonlijke secretariaat van koningin Wilhelmina vindt Kohnstamm uiteindelijk zijn bestemming bij de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de Europese Unie.
    Kohnstamm bevindt zich in het gezelschap van onder meer de Amerikaanse Presidenten Truman, Kennedy en Carter, Vaclav Havel, Mikhail Gorbachov, de Dalai Lama en VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Tegelijk met de laatste werd hij dit voorjaar namelijk, evenals de genoemde groten der geschiedenis, gelauwerd door het Roosevelt-instituut. Op 8 mei ontving hij de Freedom from Fear-Award, uit handen van zijn petekind Prins Constantijn, voor zijn levenslange werk ten behoeve van de Europese eenwording. Een kroon op het leven van de dit jaar negentig geworden Max Kohnstamm.
    Kohnstamm vertelt over de wereldvisie van zijn grote voorbeeld Jean Monnet, de Franse visionair die de samenwerkingsconstructie bedacht waarin de voormalige Europese vijanden een gezamenlijk economisch belang in kolen staal kregen, de voorloper van de Europese Unie.
    Hij vertelt over zijn jeugd in Amsterdam, in een geassimileerd joods gezin en de reis naar Amerika, tijdens Roosevelts New Deal.
    Terug in Nederland kwam al snel de bezetting. Begin 42 werd hij gearresteerd en zat hij vast in kamp Amersfoort. Waar hij zag dat eigenlijk niemand bestand is tegen de ontmenselijking en de vernedering. Dat waar het recht ophoudt, de hel begint.
    Maar waar hij vooral begreep dat het de omstandigheden zijn die de mens maken. Dat je met mensen alles kunt doen wat je wilt. En dat het er dus om gaat de omstandigheden te creëren die het goede in de mens naar boven halen. Van die ervaring naar zijn werk in Europa loopt een rechte lijn.
    Het gaat over zijn vrouw, die hij begin 41 tijdens het schaatsen had leren kennen, maar hij wilde haar niet in een te ongewis avontuur storten door zijn joods zijn. Maar na Amersfoort durfde hij haar toch te vragen.
    Meteen na de oorlog kwam er een andere vrouw in zijn leven: koningin Wilhelmina. Kohnstamm werd haar particulier secretaris, zijn eerste baan. Hij spreekt met ontroering over haar.
    Daarna bouwde hij namens Nederland de betrekkingen met Duitsland weer op, in het kader van de Marshall-hulp, ondanks de haatgevoelens. Vanuit dat werk kwam hij in contact met het plan Schumann: de briljante gedachte van Jean Monnet om de Europese naties gezamenlijk verantwoordelijk te maken voor de productie van kolen en staal. De kiem van de Europese gemeenschap.
    Kohnstamm gaat verder in op de huidige problemen van Europa. De stap die nu gezet moet worden is het creëren op wereldschaal van een belangengemeenschap naar analogie van de ‘samengevoegde soevereiniteit’zoals die in Europa bestaat.
    De oude politiek van machtsevenwicht leidt immers onherroepelijk en altijd tot oorlog, zoals in het verleden gebleken is. Onvermijdelijk wil de ene partij toch altijd net iets sterker zijn dan de andere en dat zal altijd het evenwicht verstoren
    Op iedere vraag naar concrete oplossingen, bijvoorbeeld in het allesbepalende conflict tussen Israël en de Palestijnen, heeft Kohstamm eigenlijk maar één antwoord: ‘Of het allemaal zal lukken, weet ik ook niet. Wel weet ik, dat het streven naar een rechtstatelijk verband van staten als dat van de Europese Unie, maar dan op wereldschaal, de enige weg is. Het alternatief is oorlog. Moet de wereld werkelijk een derde wereldoorlog meemaken om te leren van de geschiedenis?’
    56 min
  • Max Kohnstamm: uur 3
    Chris Kijne in gesprek met de negentigjarige Max Kohnstamm, een van de grondleggers van de Europese Unie.
    Kohnstamm stierftoen hij 96 was, maar zijn woorden uit het jaar 2004 zijn er nog, wijsheid om te downloaden!
    ---------------------------------------------------
    Waarom Max Kohnstamm?
    Max Kohnstamm is de gast van Chris Kijne in VPRO’s marathoninterview. Voor een gesprek over een negentigjarig leven dat begint aan de rand van de Amsterdamse jodenbuurt. Via Amerika in de jaren dertig, een onvrijwillig verblijf in Duitse handen in Amersfoort en St. Michielsgestel in de oorlog en het persoonlijke secretariaat van koningin Wilhelmina vindt Kohnstamm uiteindelijk zijn bestemming bij de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de Europese Unie.
    Kohnstamm bevindt zich in het gezelschap van onder meer de Amerikaanse Presidenten Truman, Kennedy en Carter, Vaclav Havel, Mikhail Gorbachov, de Dalai Lama en VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Tegelijk met de laatste werd hij dit voorjaar namelijk, evenals de genoemde groten der geschiedenis, gelauwerd door het Roosevelt-instituut. Op 8 mei ontving hij de Freedom from Fear-Award, uit handen van zijn petekind Prins Constantijn, voor zijn levenslange werk ten behoeve van de Europese eenwording. Een kroon op het leven van de dit jaar negentig geworden Max Kohnstamm.
    Kohnstamm vertelt over de wereldvisie van zijn grote voorbeeld Jean Monnet, de Franse visionair die de samenwerkingsconstructie bedacht waarin de voormalige Europese vijanden een gezamenlijk economisch belang in kolen staal kregen, de voorloper van de Europese Unie.
    Hij vertelt over zijn jeugd in Amsterdam, in een geassimileerd joods gezin en de reis naar Amerika, tijdens Roosevelts New Deal.
    Terug in Nederland kwam al snel de bezetting. Begin 42 werd hij gearresteerd en zat hij vast in kamp Amersfoort. Waar hij zag dat eigenlijk niemand bestand is tegen de ontmenselijking en de vernedering. Dat waar het recht ophoudt, de hel begint.
    Maar waar hij vooral begreep dat het de omstandigheden zijn die de mens maken. Dat je met mensen alles kunt doen wat je wilt. En dat het er dus om gaat de omstandigheden te creëren die het goede in de mens naar boven halen. Van die ervaring naar zijn werk in Europa loopt een rechte lijn.
    Het gaat over zijn vrouw, die hij begin 41 tijdens het schaatsen had leren kennen, maar hij wilde haar niet in een te ongewis avontuur storten door zijn joods zijn. Maar na Amersfoort durfde hij haar toch te vragen.
    Meteen na de oorlog kwam er een andere vrouw in zijn leven: koningin Wilhelmina. Kohnstamm werd haar particulier secretaris, zijn eerste baan. Hij spreekt met ontroering over haar.
    Daarna bouwde hij namens Nederland de betrekkingen met Duitsland weer op, in het kader van de Marshall-hulp, ondanks de haatgevoelens. Vanuit dat werk kwam hij in contact met het plan Schumann: de briljante gedachte van Jean Monnet om de Europese naties gezamenlijk verantwoordelijk te maken voor de productie van kolen en staal. De kiem van de Europese gemeenschap.
    Kohnstamm gaat verder in op de huidige problemen van Europa. De stap die nu gezet moet worden is het creëren op wereldschaal van een belangengemeenschap naar analogie van de ‘samengevoegde soevereiniteit’zoals die in Europa bestaat.
    De oude politiek van machtsevenwicht leidt immers onherroepelijk en altijd tot oorlog, zoals in het verleden gebleken is. Onvermijdelijk wil de ene partij toch altijd net iets sterker zijn dan de andere en dat zal altijd het evenwicht verstoren
    Op iedere vraag naar concrete oplossingen, bijvoorbeeld in het allesbepalende conflict tussen Israël en de Palestijnen, heeft Kohstamm eigenlijk maar één antwoord: ‘Of het allemaal zal lukken, weet ik ook niet. Wel weet ik, dat het streven naar een rechtstatelijk verband van staten als dat van de Europese Unie, maar dan op wereldschaal, de enige weg is. Het alternatief is oorlog. Moet de wereld werkelijk een derde wereldoorlog meemaken om te leren van de geschiedenis?’
    56 min
  • Max Kohnstamm
    Chris Kijne in gesprek met de negentigjarige Max Kohnstamm, een van de grondleggers van de Europese Unie. Kohnstamm stierf toen hij 96 was, maar zijn woorden uit het jaar 2004 zijn er nog, wijsheid om te downloaden!

    In gesprek met Chris Kijne.
    2 hr 45 min
  • VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 2
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    55 min
  • VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 3
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    56 min
  • VPRO Marathoninterview - Ian Buruma: uur 1
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    55 min
  • Ian Buruma: uur 2
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    55 min
  • Ian Buruma: uur 3
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    56 min
  • Ian Buruma: uur 2
    Zijn boek over de moord op Theo van Gogh: Dood van een gezonde roker, baarde opzien in 2006. Vanuit zijn woonplaats New York, plaatste hij pittige kanttekeningen bij het lage land aan de Noordzee. In 2004 al werd hij als commentator 3 uren aan het woord gelaten door Djoeke Veeninga.
    -------------------------------------------
    Waarom Ian Buruma?
    Ian Buruma (1951) is een Britse schrijver van Nederlandse origine die tegenwoordig in New York woont. Een kosmopoliet die zich even makkelijk in Tokio, Hongkong, Londen, Berlijn, Oxford of Washington vestigt, zoals hij eerder op zijn levensreis deed. Tijdens die lange reis over de wereld ontwikkelde hij zich van reisjournalist tot essayist en schrijver van internationale allure.
    Het resultaat van al die ijver: een forse stapel boeken, die samen een indrukwekkende moderne geschiedenisles opleveren. Zijn boeken gaan over de geschiedenis en de cultuur van Japan en andere Aziatische landen, over het verschil waarmee in Duitsland en Japan met het oorlogsverleden omgegaan wordt, over de liefde voor Engeland, over Chinese rebellen en over hoe het westen eruit ziet in de ogen van zijn vijanden. Occidentalism, the West in the eyes of its enemies, heet dat laatste boek dat zich keert tegen de theorie dat er sinds de aanslagen op de Twin Towers een botsing van beschavingen dan wel religies aan de gang zou zijn.
    Zijn Friese achternaam Buruma kreeg hij van zijn Nederlandse vader en zijn voornaam Ian van zijn Engelse moeder. Buruma werd in 1951 in Den Haag geboren, en tot en met zijn studie sinologie aan de universiteit van Leiden woonde hij in Nederland: daarna vertrok hij naar Japan en de rest van de wereld.
    Ian Buruma kreeg onlangs een eredoctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen aan de faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap vanwege zijn 'autoriteit op het gevoelige gebied van crossculturele verhoudingen'. Hij is als hoogleraar Mensenrechten, Democratie en Nieuwe Media verbonden aan de Bard universiteit in New York.
    Buruma is schrijver over en reiziger door andere culturen, zoals de Japanse en de Duitse cultuur. Buruma’s boek ‘Het loon van de schuld’ uit 1994 maakt vergelijkingen tussen de manier waarop Duitsland en Japan hun oorlogsverleden hebben verwerkt. Buruma rekent af met het simpele cliché dat er een opmerkelijk verschil zou bestaan tussen onze christelijke schuldcultuur en de Japanse schaamtecultuur, wat tot gevolg zou hebben dat de Duitsers diepgaander en conscentieuzer met dat verleden zouden zijn omgegaan dan de Japanners.
    Clichés - Buruma vecht er zijn hele oeuvere al tegen. Het cliché bijvoorbeeld dat wij toch in essentie beter zijn dan de Duitsers. De finale van ’74 steekt bij hem ook nog een beetje, en we hadden zeker een leuker en vrijgevochtener elftal. En misschien zijn Nederlandse schrijvers in Duitsland ook wel zo populair omdat veel Duitsers ons ook zien als een soort vrijgevochten soortgenoten. Maar dan toch vooral soortgenoten. Als Burmuma door Duitsland reist, ziet hij toch vooral dat de Duitsers nu eenmaal veel meer op ons lijken dan op Italianen.
    Het marathon-interview gaat ook in op de cultuur van Buruma zelf, met name op die van zijn Engelse moeder, uit een geassimileerd joods milieu, en over de anglofielen in Den Haag met wie hij via haar in contact kwam. Cricket, korte broeken en de clubdas - het uniform van de haute bourgeoisie. Aan de fantasieën van mensen, aan het beeld waaraan ze zich spiegelen, aan het beeld waaraan ook steden zich spiegelen, daaraan ken je de mens en de cultuur pas ten diepste, zo leek de boodschap van dat deel van het gesprek.
    ---
    Werken van Ian Buruma
    Buigzame emoties: Japanse ervaringen (1981)
    Behind the mask / De spiegel van de zonnegodin (1984)
    God's dust, a modern Asian journey / Gods gruis: een reis door het moderne Azië (1989)
    Playing the game / De regels van het spel (1991)
    The wages of guilt: memories of war in Germany and Japan / Het loon van de schuld: herinneringen aan de oorlog in Duitsland en Japan (1994)
    The missionary and the libertine: love and war in East and West (1996) / Oosterse arcadiën
    Voltaire's coconuts, or Anglomania in Europe (1999) / Anglomanie (Atlas, 2000)
    Bad elements: Chinese rebels from Los Angeles to Beijing (2001)
    Inventing Japan / De uitvinding van Japan (de Bezige Bij, 2003)
    Occidentalism The West in the eyes of its enemies (2004)
    55 min