شرحی که نظامی در هفت پیکر از سال‌های نخستین پادشاهی بهرام گور می‌دهد قابل تامل است. مردم بخاطر عدل بهرام آسوده شدند و دیگر دعا نکردند. خدا هم به همین دلیل غضب کرد و خشکسالی شد. در سال‌های خشکسالی بهرام درهای انبارهای غله را گشود و در چهار سال بجز یک نفر کسی از گرسنگی نمرد. خدا به پاداش این شفقت بهرام چهار سال مرگ را کشور ایران برداشت و کسی در آن چهار سال نمرد و جمعیت آنقدر زیاد شد که یک کور می‌توانست بام به بام از اصفهان تا ری برود!

مردم ایمن شده به دشت و به کوه / ناز و عشرت‌کنان گروه گروه

بر کشیده صفی دو فرسنگی / بربطیّ و ربابی و چنگی

حوضهٔ می به گرد هر جویی / مجلسی در میان هر کویی

هر کسی مِی خرید و تیغ فروخت / درع آهن درید و زرکش دوخت

خلق یکبارگی سلاح نهاد / همه را تیغ و تیر رفت از یاد